بی قانون

جمعه‌ها باس سوت زد و رد شد، سوت جمعه‌ی فرهاد

2012-01-28T11:22:00.001+03:30

از اونجایی که هفته پیش دوستان در پرایویت ما رو شدیدن مورد لطف و عنایت قرار دادن و عرض کردن که رسمن خر تشیف داریم. یا مثلن چن تا از دوستان توی پابلیک هم گفتن که خو هستی دیگه!

تصمیم گرفتم این هفته اقدامی در راستای منقل نکنم، بعد خو همیشه خودشون میومدن - با لفظ خواهش اصن - می‌گفتن بیا کباب رو بزن دادا، منتها این جمعه دیدم ساعت یازده شده خبری نیست، رفتم دیدم مادر گرام اومده کلم پلو درست کنه، وسط کار باباعه زنگ زده که من خونه خواهرمم پاشین بیاین اونجا، مام(من و داداشم) که روابطمون با اونا داغون، نرفتیم. دیدم فایده نداره، اینطوری پیش بره گشنه می‌مونیم. گوشتی رو که واسه کلم پلو آماده شده بود رو ورداشتم بردم خونه همساده(که خونه خواهرم باشه) گفتم نهار خوردین؟ گفتن نع، گفتم مام اینجاییم، بیا با این یه چیزی سر هم کنیم بخوریم، منتها ما فلن بریم پا منقل یه قلیونی چاق کنیم که هوا لذیذه.

بابا که از راه اومد، به نظر میومد حرص‌ها خورده که ما خونه خواهرش نرفتیم ولی انگار خودشو با "کون لغ‌تون، حالا گشنگی بکشین" جم و جور کرده، ولی وقتی فهمید به ما نه فقط بد نگذشته که خوش هم گذشته، به لپ‌تاپش اندر شد.

حالا اینکه با وجود این همه رستوران و غیره تو یوسف آباد چرا بقیه امید به گشنگیِ ما دارن، دلیلش شناخت نسبت به داداش محشر بنده‌س که عمرن وقتی امکان خوردن غذای مفتی باشه، پول از جیبش کنده نمی‌شه.

در این رابطه همین قد بگم که مثلن یه روز بعدازظهر مهمون می‌خواد بیاد - ینی از نهار و شام خبری نیست - آقا با بیست و پنج تومن می‌ره خرید که کمبود رو جبران کنه، هشت تومن خرج می‌کنه میاد، به لحاظ کیفیت همه شاکی که این چیه خریدی! در حالی که کمبود هم برطرف شده خو. همون سبک مهمونی رو با همون کمبود و با همون مبلغ من می‌رم خرید، پونصد و پنجاه تومن برمی‌گردونم، همه شاد و خوشحال و به‌به کنان از اینکه چی خریدم.

رو به شمال

2012-01-15T03:22:00.001+03:30

ولیعصر، از خود میدون ولیعصر تا تجریش غرق کثافت، غرق خاطره‌ست.

هی میام یه جایی رو بگم که فلان جا از هر جایی بیشتر، ولی لامصب همه‌ش پره از خاطره.

یکی نوشته بود آدم وقتی شروع به پیر شدن می‌کنه که خاطره‌هاش از امیدهاش بیشتر می‌شن. می‌دونم اونی که نوشته بود در اصل این جمله رو نگفته، چون مال این حرفا نیست. حس گشتن هم ندارم که ببینم کی بوده در اصل.

خط روی پیشونیم هم که توی این یکی دو سال جاش ثابت شده، احتمالن از همین بیشتر شدنه خاطره‌هاست.

سرشار

2011-12-24T23:45:00.001+03:30

بعد از گودر من و موندم و یه بار، یه کوله؟ یه خورجین؟ یه صندوق عقب؟ نمدونم، شاید خرابه، مثلن خرابه‌ای از کسشر.

ولی بیش از هر چیز همون شبیه باره انگار، منم مثلن الاغی که سر بالایی امامزاده هاشم رو می‌خوام برم بالا، منتها انقدر که سنگینه نمی‌کشم که برم، دنده سنگین می‌خواد که من ندارم، راستی هنوزم خر و قاطر هست اونجا؟ فکر کنم از هفت هشت سالگی تا حالا اون اطراف پیاده نبودم، یادمه تو همون سنین که بودم، چار پنج‌تا فسقل بودیم که دست هم رو گرفته بودیم به گفته ننه باباها تا گم نشیم و می‌رفتیم بالا، دست چپم تو دست پسر عمه‌‌هه بود و روم طرف دیگه که یه فشاری از پشت به دستم میومد، فکر کردم یکی دیگه از بچه‌ها می‌خواد دست ما رو از هم باز کنه و رد شه، بدون برگشتن طرفش محکم دست پسرعمه‌م رو گرفته بودم که دیدم فایده نداره، زورش خیلی زیاده، برگشتم که یه آبداری نثارش کنم که دیدم کله‌ی یه خر سفید داره به دستم فشار میاره. جیغ زدم در رفتم.

حالا اصلن موضوع چس‌ناله کردن از نبود این و بودن آن نیست. چرا که مدت‌ها پیش نبود گودر رو دایورت کردیم و بودن پلاس را حساب نکردیم، مسلمن به تخممان خب.

بگذریم، نه اینکه موضوع خودسانسوری باشدها، نع، دلم می‌خواد مثلن مرگ خودم یه کمی اینجا پاک و پاکیزه‌تر بنویسم تا انسان‌ها متشخص گر گذری کردند از این اطراف عن‌شان نگیرد. ولی خو مثلن واژه‌ای نیست که عن گرفتگی رو بشه باهاش تطابق داد.

اینکه من بعد ان روز اومدم دوباره یه پستی بنویسم، موضوعی بود که نمی‌دونستم حقیقتن کجا بنویسم، موضوعی که محیط گودر رو می‌طلبید، ربط به فیسبوک داشت، ولی خود فیسبوک محیط مزخرفی داره که از نوشتن چیزهای خیلی ساده آدمی حالش بهم می‌خورد، خصوصن حالا! فکرش رو بکن، الانی که تصویر خواهرزاده‌ی چندروزه‌ام بالاترین پست روی وال فیسبوکم هست، بیام از چیزی که ذهنم رو مشغول کرده بنویسم. که چی باشه؟ اینکه چرا من تو هر پیجی از فیسبوک می‌رم، ساجسشن پیج انجمن ایرانیان کسخل هم اون گوشه هست! درست که خودم رو به کس‌خولیت قبول دارم، ولی انجمن باس در و پیکر داشته باشه، نه اینکه هر کی رد شد سر خر رو کج کنه بیاد توش که! اوه، حالا اون اول که شرو کردم به نوشتن کلی راجب این قسمت از پست ایده‌ی کسشر داشتم ولی خو انقدر خره رو کش دادم، همه‌ش پرید.

دیروز خواهرم می‌گفت تازگی رفته کلاس ماساژ، به شوخی می‌گفت وقتی بیاد ایران می‌خواد مطب بزنه، گفتم منشی نمی‌خوای؟ منشی‌ت بشم من، گفت نه، تو خوراک اینی که الگو بشی، گفتم هوم، اونوقت هفته‌ای یه بار باس برم اپیلاسیون. گفت خاک تو سرت، بابام هم بغل دستم بود، زد تو سرم.

حالا چرا اینو گفتم؟ این نمونه‌ای از خالی نشدن کسشر از بدن منه، اوناییش که سر ریز می‌کنه تو محیط خونواده گفته می‌شه که البته حالا این نمونه خیلی استریلی بود، حضور ذهنم در همین حد بود فقط.

خسته شدم انقد که راه رفتم و شر و ور نگفتم.

2011-12-11T22:22:00.001+03:30

افسردگی رو نمی‌دونم به چی می‌شه تشبیه کرد!

ولی خو چیزی که هست، من بغل‌ش کردم.

همینه وضع

2011-12-03T21:56:00.001+03:30

رفقات وقتی آنلاین باشن، آنلاین حالا نه اینکه در لحظه آن باشن، یا حالا مثل خودت و خیلیای دیگه وب‌زیست باشن، نه!

همین که با وجود چن سال آشنایی فقط از طریق وب بشناسیشون.

یه وقت مث زندگی حقیقی که ارتباط رفیقت رو با یه دختری می‌بینی، شروع رابطه‌شون رو تا اوج گرفتن اون رابطه. از اول تا آخرش.

یه وقتام اینطوری می‌شه که مثلن تو فیسبوک می‌بینی نوشته فلانی ایز مَرید تو فلانی، یهو یادت میاد که چن سال پیش این ان اپن ریلیشنشیپ‌شون رو دیده بودی، بعد از چن وقت این عه ریلیشنشیپ و بعدش اینگیجد و الخ

رفاقت آنلاین که باشه حداکثرش می‌کشه به لایک زدن به عوض شدن ریلیشنشیپ استاتوس و شوخی‌های کذایی حالا بسته به نوع رابطه.

مهر

2011-11-28T22:02:00.001+03:30

دلمان می‌خواهد برویم بمیریم، حقیقتن :|

2011-11-27T09:34:00.001+03:30

آدمایی که با خودشون چتر حمل نمی‌کنن دو دسته‌ن

یه سریا وقتی از زیر درخت رد می‌شن برای لحظاتی کمتر خیس می‌شن و البته هیچ ذهنیتی از موجودیت دسته دوم ندارن.

یه سریام هستن بی برو برگرد قطره‌های بزرگی که سر شاخه‌ها یا برگ‌ها جمع شدن و منتظر هدف مناسب هستن، به محض رد شدن این افراد از زیر درخت، مستقیم داخل گردن طرف فرو می‌رن.

2011-11-24T01:07:00.001+03:30

از وقتایی که حواله دادن برام سخت می‌شه حالم بهم می‌خوره.

2011-11-05T02:15:00.001+03:30

الان پنجم نوامبره، ساعت کامپیوتر اینو می‌گه! من همیشه برعکس خیلیا که براشون سخته تاریخ میلادی و شمسی رو ذهنی مطابقت بدن، خیلی خوب از عهده این کار بر میام. آخه من آدمیم که تولدها رو ممولن فراموش نمی‌کنم. مثلن وقتی می‌دونم که تولد سارا دهم آبان است، دهم آبان هم که یکم نوامبره، پس حتمن می‌دونم پنجم نوامبر می‌شود چاردهم آبان، درسته! من همیشه این کار رو با تولدها انجام می‌دم، شهریور با تولد خودم، دی با شروع سال میلادی، فروردین با شروع سال شمسی و اینا دیگه! که خب این اصلن چه اهمیتی دارد؟ راستش اصلن هیچ مهمیّتی درش نیست! توی ده سال گذشته این اولین باره که من از تشدید استفاده می‌کنم. چرا؟ اینم نمدونم که خب اینم اهمیتی نداره، در واقه اینکه اونطور شرو کردم واس این بود که بگم پنج روز از نوامبر گذشته و من هنوز هیچ پستی ننوشتم برای بلاگم که البته یکی دو روز هم از اکتبر باس حساب کرد، الان که بحثش شده حتا می‌بینم قبلن خیلی بیشتر از این حرفام شده که چیزی ننویسم، ولی خو وقتی گودر نیست که چس‌ناله کنیم یا به عبارتی چس‌ناله‌های باقی رو جا خودمون شر کنیم که انگار اون یکی لعنتی عین حرف منو زده که اوه! چقد ما لامصبیم و چقد شبیه هم، چه احساسای فیلانی و اینا! که البت گودر هیچ وقت مث فیسبوک نبود تا این دری وریا تلاوت کنی، همون شر کردن و لایک زدنا بس بود، اینا گفتن نداره البته، فقط چیزایی رو به یاد آدمی میاره که حسرت باقی می‌ذاره، یادت میاره این چن سال تو این خراب‌شده گه گدار چه دل‌ها دادی و قلوه‌ها گرفتی. اصلن الان آی هو نو آیدیا! که این پست به کجا قراره بره. پوچ شدم من انگار، انگار که نه انگار البته، اثبات است. گودر گرچه املای منو نابود کرد که نبودش خود منو هم نابود کرده! ولی این است و هستش رسمن به فاک فنا داده منو، لازم به توضیح نیس که خب همه می‌دونن چی می‌گم. داشتم از کجا می‌گفتم؟ یا از چی می‌گفتم؟ نمدونم، مسلمن از اون شبایی نیست که حوصله‌ی دوباره از نو خوندن، ویرایش کردن و دقت داشته باشم، حال تو گویی مثلن اون موقه‌ای که ویرایش می‌کردی چی تفت می‌دادی که الان بلابلابلاه. می‌گم شوما همه‌تون اینو می‌فمین وقتی آدمی ساعت از پی ساعت بگذره و فقط یک موسیقی رو گوش بده ینی چی؟ آخ، دیدی؟ گفتم ینی چی؟ و خب امشب با یه حال دیگه‌ای اومده بودیم اینجا، جمعه بود، ولی جمعه‌هه حس نشده بود، اصن نگرفته بود مارو، دیر گرفت لعنتی، دیر گرفت و تو اصلن هیچ می‌دونی ردیف مدیف بیای و ناعبود برگردی ینی چی؟ اینکه آدم باس برگرده خیلی غمگینه، باس یه رفتن گنده‌ای باشه که آدم حتا فکر برگشت هم به ذهنش خطور نکنه، آره! یادمه یه زمانی خیلی دقت می‌کردم که توی نوشته‌هام کلمه‌ی آدم رو جا خودم یا هر کس دیگه‌ای نذارم، مثلن می‌گفتم حالا این آدم یا انسان یا هر موجود دیگه‌ای که شوما اسمشو می‌ذاری! البته این مال اون قدیماست، مثلن شیش یا شایدم هفت سال پیش، دیگه تخمم نیست که چطور بنویسم، فقط می‌نویسم همینطور، ینی نمی‌نویسم که همینطوری میاد، هوم، وقتی از یه چیزی می‌گم، همون لحظه ده، بیستا مورد دیگه میاد تو ذهنم که اونارو بعد از نوشتن اون یه مورد بیارم توی نوشته‌م، ولی وقتی به انتهاش می‌رسم، می‌بینم که هیچ کدوم رو یادم نمیاد و مجبورم بنوسیم هوم، وقتی از یه چیزی می‌گم، همون لحظه و الخ. بعله! الان ساعت نزدیک دوعه و من فردا صبح باهاس برم بازار رضا، لپتاپ خواهرم رو که دادم تعمیر بگیرم، آشناس طرف. خیلی این کاره‌ست. لامصبی‌ست واس خودش. همین دیشب بود اون یکی خواهرم می‌گفت توی هر ده‌تا کلمه‌ت لااقل یکی‌ش شده لامصب و من جواب داده بودم ببین چه موضوعات آس و لامصبی رو مطرح می‌کنم که باس لامصب رو انقدر تو حرفام به کار ببرم که وقتی این رو گفتم همگی ساکت و خیره نگاهم کردن و به یه حالت تعسف باری به ادامه‌ی موضوعات قبلی پرداختن. آره، لپتاپ رو که گرفتم تازه باید بشینیم اونجا بعد از لاس‌هایی که هر دفه می‌زنیم با هم یه خورده کل‌کل کنیم که اون بگه حاجی نمی‌خواد باقی پول ما رو بده؟ حاجی اینجا بابای من است. منم تو جواب بش بگم اتفاقن بش گفتم این پول قاسم رو بریز و اونم گفت برو به قاسم بگو بره درشو بذاره. احتمالن شومام تا الان متوجه شدین که این اصطلاح رو پدر بنده خیلی استفاده می‌کنه، البته من هیچ دفه‌ای بهش نگفتم که هر بار صوبت از پول اون می‌کنم یه الدنگ جان ضمیمه‌ی کلامش به خود من هم می‌گه. البته تو کل خاندان یه منم که حریفشم و اصلن اینجا جاش نیست که بگم چگونه حریفشم. بعد از لاس زدن‌ها بشینیم، صوبت از کامپیوتر سروری که قراره سفارش بدم بکنیم، ببینیم چقدر پول گیر من میاد این وسط، بلخره وقتی شما بخوای یه کیس سفارش بدی که 32گیگ رم کینگستون، سی‌پی‌یو آی کور آی سون، ویدئو کارت 2گیگ جی تی 590 (احتمالن)، 12ترابایت هارد و خب باقیش هم یادم نیست. آره، وقتی بخوای یه همچین چیزی سفارش بدی، باس حساب کنی چقدر گیر خودت میاد و تازه بعدش بشینی راجب مونیتورهای ال سی دی و چندتا سیستم خورده‌ی دیگه که قراره به یکی از موسسات بفروشی حساب کتاب کنی. همه عالم و آدم البته می‌دونن کار من این نیست، ولی خب از پول خوب نمی‌شود گذشت. تازه فکر کن من دیشب نزدیک دو ساعت وقت گذاشتم فیلم Sting رو دیدم و بسی لذت بردم، با خودم متصور شدم که در زمان خودش چه غوغایی به پا کرده بوده این فیلم که در اون سال‌ها، ینی 1973 هفت دانه اسکار برده. راستش رو بخوای خسته شدم از این شر و وری بی سر و تهی که بهم بافتم. از اون وقتاییه که آدم با خودش فکر می‌کنه آیا خواننده‌ای هست که به این سطور پایانی رسیده باشه؟ انی‌وی دیگر بس است. برم، برم که باس مرگ خودم فردا معاملات خوبی بکنم و حالش رو ببرم.

2011-10-29T16:21:00.002+03:30

حذف شد

2011-10-27T13:48:00.001+03:30

راننده تریف می‌کرد یارو دختره گف دربست، می‌خواس بره سی متری جی، گفته خود سی متری؟ دختره گفته بله، بردش سی متری جی، بش گفته خانوم رسیدیم، دختره برگشته گفته من از اینجا بلد نیستم، از آزادی میومدی. گفتم اونوخ تو دوربین نگا نکردی؟ یهو برگشت طرفم گفت چی؟ گفتم هیچی بابا هیچی

ترو استوری

2011-10-27T01:11:00.001+03:30

نیمه‌ی شب، دو تا نوجوون تو ساحل اقیانوس لباساشونو می‌کندن که برن شنا کنن، یکی با تردید، یکی بی پروا، رهای رها، اولی پونزده ساله می‌زد، دومی هیوده اینا.

درست یادم نیست تو ساحل چیا می‌گفتن، زدن به آب، انقد شنا کردن که چراغای ساحل نقطه شده بود، کوچیکه هی می‌گفت بیا برگردیم، اگه بازم بریم دیگه انرژی برگشتن نداریم. بزرگه گفت اگه به برگشتن فکر کنی، هیچ‌وقت تا اوج نمی‌تونی پیش بری. یا یه همچین چیزی، کوچیکه ترسید و برگشت، فرداش همه فکر می‌کردن بزرگه غرق شده، ولی برگشته بود. بزرگه رو بعدن نقش‌ش رو جان رنو بازی می‌کرد، اون یکی رو یادم نیست! بعدنا دهن همدیگه رو تو مسابقات بین‌ُل سرویس کردن.

کوه هم که می‌خوای بری، اگه وقتی پایین واسادی به بالا نگاه کنی و فکرشو بکنی، تو بیس و پن درصد اول راه خسته می‌شی، از نفس میفتی، پاهات درد می‌گیرن، اگه همچین که رسیدی اون بالا، قبل از ایستگاه آخر به برگشت فکر کنی، بازم دهنت سرویسه.

شبا هم که می‌خوای بندازی بری واس خودت اگه فک کنی تا کجا می‌خوای بری، کی برگردی، چقد انرژی بذاری واسه برگشتت، نمی‌تونی بری، اصن نباس بری، حتا قبل اینکه به ذهنت خطور کنه فوق‌ش یه ماشین می‌گیری برمی‌گردی، باید جیباتو از اسکناس خالی کنی، باس ساعت و موبایل بندازی رو میز و بری، انقد بری که.. نمدونم، رفته باشی.

تو، خواننده؛ اگر منو نشناسی حالا شاید با خودت فکر کنی که نویسنده چه عن خاصی‌ست در عالم ورزش، از همین الان بدون که هیچی نیست، فقط رفتن رو بلده، نویسنده فقط از اوناس که اگه در طول شبانه‌روز حداقل دو سه ساعت پیاده راه نره، وقتی چشاش کم میاره و خواب لازم می‌شه، بدن‌ش خواب نمی‌ره و فقط غلت می‌زنه.

همین دیگه، انتهای پیام

راستی جریان فیلمه هم حقیقت بود.

گودری

2011-10-25T23:16:00.001+03:30

مث شوفری که رو حساب سرخوشی از تموم شدن قسطاش شب قبل به رفقاش سور داده و ته مونده‌ی حساب و جیب و همه رو خالی کرده، وقتی صب ساعت یازده با دل خوش الهی به امید تو گفته زده بیرون و دخل اون چن ساعتشو سر ظهر رفته باهاش ناهارو زده به بدن.

مث همون شوفره، وقتی از قهوه‌خونه میاد بیرون با فکر اینکه از امروز دیگه هر چی درارم صاف می‌ره تو جیبم، اما همین که می‌رسه به ماشین‌ش افسر سه سولاخ راهنمایی رانندگی دست می‌ذاره رو شونه‌ش که این ماشین مال شوماس؟ با ترس می‌گه بله جناب سروان، افسر می‌گه پلاکتو کندیم، باید تحویل بدی ماشینتو، اسقاطه! دیگه نمی‌شنوه و افسره‌ام حرفاشو که می‌زنه می‌ذاره می‌ره.

سوییچو می‌ندازه درو باز می‌کنه، سرشو می‌ذاره رو فرمون، یه چن دقه همونطوری می‌مونه، شرو می‌کنه ماشینو نگاه کردن، کیلومترشو شمردن، تو ذهنش بالا پایین می‌کنه که کی و کجا سر فلان کیلومتر بوده، تو چه حال و هوایی بوده، فکر می‌کنه وقتی باس بره تحویل بده ماشینو، چی‌شو برداره، چیاشو نگر داره، داشبوردشو چک می‌کنه ببینه چی داره توش، با خودش آخ آخ می‌کنه.

خیلی چیزای دیگه‌ام با خودش گفت، حالا من دیگه حوصله ندارم بگم وقتی می‌بینم اون تصور باحالی که تو ذهنم شکل گرفته بود رو نمتونم درس تریف کنم، اینه که فقط به آخ آخ گفتنش اکتفا کردم، اصن دیگه دلم نمی‌خواد ادامه‌ش بدم.

خودمم نمی‌دونم حس کردم خیلی کوله‌بار تجربه‌م یا چی؟

2011-10-18T23:19:00.001+03:30

من از هفت سالگی خوارزاده داشتم و چون تو خونواده پر جمعیتی هم بودم، بزرگ شدن کلی بچه جغل - جقل؟ - رو دور و اطرافم دیدم، الانه به این نتیجه رسیدم که همیشه پدر مادرایی که زیاد احساس مسئولیت می‌کنن، بیخود زیاد احساس مسئولیت می‌کنن!

بچه‌ها درست و غلط رو خودشون یاد می‌گیرن و به نظر من بیشتر وقتا نقش پدر مادر فقط باید این باشه که اگه - اونم تا یه سنی - بچه‌هه زمین خورد؟ دستشو بگیر با دست تو بلند شه، خیلی یواش پیش می‌ره؟ یه هل کوچیک از پشت بهش بده، داره برمی‌گرده ببینه کسی از پشت هواشو داره یا نه؟ قبل اینکه برگرده دستتو بذار رو شونه‌ش!

وگرنه مثلن اینکه بچه‌هه فش یاد نگیره و کسی جلوش کلمات رکیک به کار نبره و این صوبتا! تا یه سنی درست، ولی از یه جایی به بعد مسخره‌ست، دیدم که می‌گم! بچه‌هه تو سنین راهنمایی فکر می‌کنه خونواده‌ی خودش چقدر گاگولن که یه فش کاف‌دار بلد نیستن بدن و مطمئنم اصلن هم فکرش دور و بر ادب و شخصیت نمی‌گرده، پسر بچه‌ی راهنماییه‌ها! البته من بیشتر پسراشو دیدم، چون دختر کوچیکا نمیان پیش من درددل و مشورت و اینا! :ی

دیگه‌م حوصله ندارم بیشتر از این به مقوله‌ش بپردازم، ولی خلاصه امر اینکه پدر مادر بهتره فقط ساپورتیو باشن، نه اینکه سرشونو تو هر سوراخ کوچیک و بزرگی فرو کنن.

جاش مهم نی

2011-10-16T23:51:00.001+03:30

وقتی بگام، باس بندازم برم

از خاصیت‌های مووی وورم

2011-10-10T21:08:00.001+03:30

از در که اومدم، دیدم بابا نشسته پای لپ‌تاپش و داره تلویزیون نگاه می‌کنه! صحنه‌ی غریبی بود، همیشه اینطوریه که نگاه‌ش به لپ‌تاپشه و یه نگاه می‌ندازه به صفه تلویزیون می‌پرسه چی شد؟ سرویس می‌کنه اطرافیانو!

با خودم گفتم حتمن ارزش دیدن داره، آدری هپبورن رو که دیدم فهمیدم داره Charade رو می‌بینه، نشستم بغل دستش، یه خورده نگاش کردم، خنده‌م گرفته بود ولی قورتش دادم، گفتم فیلمه مال دهه شصته‌ها، حال می‌کنی صنعت سینمای اون زمانو؟ من که باهاش خیلی حال می‌کنم. الان بازیگرا همه خودشونو می‌کشن یه چیزی بشن شبیه این، این لعنتی خودش یه همچین هلویی بوده، نه! راستشو بخوای پرتغال خونیه، از حرص گفت هلو بودنش ربط به صنعت سینما داره؟ گفتم نه خب، ولی دارم می‌گم لامصب هر چی امکانات خوب بوده زمان شما بوده، ببین آخه... هیس کرد، ساکت شدم، به لپ‌تاپش اشاره کردم، گفتم بابا چی نوشته؟ تیتروار یه چیزی گفت، پرسیدم جریان چطوریا بوده؟ یه طوری نگام کرد که ینی خفه می‌شی یا خفه‌ت کنم؟ هنوز جلو خنده‌مو گرفته بودم، با خودم گفتم تازه داری یه چیزایی می‌فهمی که بقیه چی می‌کشن، کری گرانت که اومد رو صحنه گفتم این طفلکم مث آدری هپبورن خدا بیامرز شده، منگنه رو برداشت پرت کنه طرفم، زدم زیر خنده، در رفتم.

2011-10-09T15:46:00.001+03:30

این روزا قرارای ما همه کنسل می‌شن، چه قرارهای تجدید شده که قبلن منتفی شدن و دوباره گذاشتیم و دوباره کنسل شدن، چه قرارهایی که بعد عمری برنامه‌ریزی واسشون، ترکیدن!

کلن این روزا گند زدیم با این قرار گذاشتنامون، گرچه هیچ کدوم شون اون حالت دیت گذاشتنه رو نداره‌ها! ینی می‌دونی؟ نات دیت، دیت! ریدم :ی

آرپاهان

2011-10-01T15:25:00.001+03:30

نشسته بودیم دور هم، یکی داشت می‌گفت کیا روز دختر براش تبریک زدن و اینا.

همه‌شونم از این می‌گفتن که امسال چقدر کم بود تبریکا

با خودم فکر می‌کردم که ای بابا، امسالم تا تموم نشد نفمیدم که روز دختر بوده، همینجوری سرم پایین به گوشی‌م گرم بود، گفتم امسال کسی به منم تکست نزد، ساکت شدن!

نگاشون که کردم، همه سرا برگشته بود طرفم، گفتم خوبالا اینطوری نگاه نکنین مسخره‌ها! پارسال همه یه سری فحش کش کردن منو که چرا بهشون تبریک نگفتم، امسال کلن کسی واکنشی نشون نداد، وقعی ننهاد، از جمعیت نسوان واقعن بعید بود، امیدوار شدم کلی.

یه صدا گفتن آهان

2011-09-20T14:53:00.001+04:30

خب یه نکته‌ی .. اممم، نمی‌دونم، نکته‌ی چی می‌شه! حائز اهمیت که نمی‌شه گفت، بیشتر می‌شه گفت تخمی! آره.

نکته‌ی تخمی‌ش اینجاس که من می‌شینم با یکی صوبت کردن، حالا یه وقتا با خنده که "آره، کس خول دوستم داشتا، هر هر هر. این که چیزی نیس، منِ کس خولم دوستش داشتم هار هار هار، تنها کسی بود که فیلان، ولی خو بهمان"، یه وقتام به حالت چس ناله که اونش مهم نیست. هر دفه عد زده از فرداش که حتا شاید دو ماه از آخرین تماس‌ش گذشته بوده، با من ارتباط برقرار کرده. تکستای آنچنانی، ایمیل‌های اینچنانی. البته این دفه اینطور نبودش که دو ماه گذشته باشه، ولی خو از شبی که من با یه نفر - سلام مهران - راجبش حرف زدم، از فرداش شرو شد دوباره.

الان که فکر کردم می‌بینم شاید نکته هم نبود این!

بهرحال شاید بهتر باشه اصن فکر نکنم.

آخ خدا، شاد شدم اصن

2011-09-16T21:25:00.001+04:30

خونواده دامادمون، ینی کلن فامیل‌شون از اون پرسپولیسی‌های دو آتیشه‌ن.

منتها ما فقط اسم‌مون استقلالیه، بگی یه بازیکن از تیم اسم ببر نمی‌تونم بگم، ولی سر کل‌کل‌هاش نمی‌شه کم آورد، خنده‌س.

البته دامادمونم کشیده طرف ما، به قول داداشم اونم فقط سر کل‌کل و مسخره بازی با خونواده‌ش اینطوری کرده.

بعدِ بازی به داداش دومادمون تکست زدم که تسلیت می‌گم آقا

- شما؟

حالا شماره رو داره‌ها، گفتم فلانی‌ام

- خوبی؟

+ فدات، احوال خودت چطوره؟

- خوب

+ از بازی لذت بردی؟

- آره

+ بگردم دورت که نطق‌ت کور شده :ی

- ای بترکی کثافت، دستم بهت برسه، باغ که میای بلخره

+ :)))) :*

2011-09-15T20:04:00.001+04:30

گرچه لایک بعضی‌ها لایک حضوره، ولی خو آدمی به حضور و بودن بعضیا جدن عادت می‌کنه!

مثلن تنها کسی که برای بلاگ من لایک حضور می‌زنه شاماقایه، وقتی یه چیزی می‌نویسم لایک نمی‌زنه، می‌رم آیتماشو تو گودر - اگه ازش نخونده داشته باشم - بالا پایین می‌کنم ببینم چرا نیست خب؟

این چند روزم مهر نبود، همین بود وضیت، گرچه اینطوری لایک نمی‌زنه.

پایتخت خاکستری

2011-09-15T19:58:00.001+04:30

وقتی یه جایی می‌رم مث اصفهون، مشد، شهرای شمال، کلن هر طرف

بعدن که میام تو نت و می‌گم کجا بودم، رفقای تو نت میان می‌گن خو چرا نیومدی ببینیم همو؟ یه وقتا بعضیاشون از شاکی که می‌شن هیچ، به قهر هم می‌کشه.

ولی تهرون اومدن این خاصیت رو نداره، آدم نمی‌تونه به اونایی که میان بگه چرا نیومدی همدیگه رو ببینیم؟

چون همه وقتی میان که کار دارن، یا حالا یه دلیلی که نمی‌شه وقتشونو گرفت.

حیف

2011-09-14T01:57:00.001+04:30

دخترها یا پسرهای زیادی پیش اومده که بابت این علاقه‌ی دو طرفه بپرن بغل یا پشت سر من

چرا؟

خب معلومه دیگه، از ترس سگی که به این سمت در حال دویدنه

و خب نکته‌ای که وجود داره اینه که هیچ‌وقت نمی‌فمن سگه کاری به اونا نداره

داره میاد بغل من

و نمی‌فهمن منم عاشق آروم بسته شدن چشم سگ‌ها از سر لذتم، وقتی که پشت گوششون رو می‌خارونم

هه

2011-09-14T01:42:00.001+04:30

دو طرفه‌ترین رابطه‌ای که تو زندگیم داشتم، صادقانه‌ترین و بی غل و غش‌تریناش

ارتباط با سگ‌ها بوده، هم من اونا رو دوست دارم، هم اونا منو

آمیزش دو بالدار

2011-09-10T20:52:00.001+04:30

داشتم واسشون تریف می‌کردم که دیشب طرفای دو و سه که رفتم دارالخلا، - از وقتی صدای شاملو رو شنیدم اینطور می‌گم - در حین پروسه‌ی ریدن دیدم دو تا سوسک که هر کدوم اندازه‌ی انگشت فاکم بودن، از پشت چسبیده بودن به همدیگه و داشتن حالشو می‌بردن و یحتمل در آینده‌ای نزدیک تخم ریزی می‌کنن و با جمع کثیری از توله سوسک‌ها روبروییم.
خواهرم با یه ابرو بالا پرسید توله سوسک!؟
بابام پرسید کشتیشون؟
گفتم نع! همزیستی مسالمت آمیز و اینا
یه نگاه متسفی به مامانم کرد، مامانه هم گفت خاک بر سرت نکنن
رو به بابام گفتم نه! خدایی می‌خوام بدونم خودت خوشت میاد این جور مواقه یکی با دمپایی بزنه له‌ت کنه؟
زدن زیر خنده، خواهرم گفت خیلی بی شعوری.
من یه هیه ازم در اومد که ینی فک کن ندونم و گورم رو از محفل شاد خونواده گم کردم، چرا که جوک‌های خودم برای خودم خنده‌دار نبود اصلن.

2011-09-09T21:19:00.001+04:30

بابام همچین داره تو کوچه می‌خنده که صداش تا اینجا میاد!

پوف
البته می‌دونین که دفتر تو پارکینگه و کامپیوتر منم دسکتاپ، سو در یک خط افق هستیم.
ولی خو 20-30 متر فاصله‌س همینطوریشم

آن کس‌خولیت است که شاخ و دم ندارد، باقی موارد همه‌شون دارن*

2011-09-09T20:37:00.001+04:30

می‌گن که جاش خالی نباشه یا احساس تنهایی می‌کنی حالا؟ یا مثلن دور و برت خلوت شدا و ...
و خب تا الان که دهن همه رو بستم با این حرف که یه کم بگذره عادت می‌کنیم.
جملگی ریده‌اند به خودشان انگار و دو نقطه خط صاف شده‌اند بس که انتظار داشتند صدای هی با یک نفس عمیق از اعماقم در بیارم و ابراز دلتنگی کنم.
من فقط یه کم حوصله‌ام سر می‌رود از اینکه نمی‌دونم این روزها چه کسی رو صدا کنم که آخر اسمش یه بابا هم بذارم و اون هم هر بار برگرده طرفم که ینی سراپا گوشم و من تند و پشت سر هم بهش بگم بی برو تو کونم و هرهر بیخود کنم.

* نتیجه اینکه جملگی یه خورده کس‌خولیت رو دارا می‌باشیم. هرهرهر
- کیر

سگ در گم

2011-09-07T01:31:00.000+04:30

همين كه هر بار خدا خدا كنم تعداد تكست هامون فرد نشه واسه خودش... نمدونم واس خودش چى!
واسه من خيلى... نمدونم چيه! خيلى يه چيزيه!

* مسلمن دارد

پ. ن: آخر بگا مى رم سر اين با گوشى، با 10 دكمه تايپ كردنا!

2011-09-05T12:00:00.001+04:30

یه اصلی هست که می‌گه آدم باید همیشه شورت نو یا خوب یا لااقل آبرودار بپوشه! چون ممکنه علا رغم انتظار بزنه و مجبور شه درش بیاره.
این مجبورش خیلی مهمه‌ها! باید زیرش خط می‌کشیدم اصن، ولی چون از آندرلاین خوشم نمیاد، نذاشتم.
ذهنیت خرابتونو جم کنین خو. یه وقت پیش میاد تصادف می‌کنین بعد لنگ‌تون می‌چسبه کنار شونه‌تون، باید شورتو بکنین، اون‌وقت کل سیر تکاملی گایش رو رد می‌کنین. این یکی رو دیدم که می‌گم، البته تجربه نکردم! ولی اصل‌ش از اونجا پدید اومد.
بعد یه اصلی هست قبل‌تر از این که می‌گه درست تو اون موقعیتی که اصلن فکرشو نمی‌کنی، پیش میاد که کفش‌تو باید بکنی. جوراب سوراخ نپوش. درست وقتی به داخل دعوت می‌شی که اصلن خوابشم نمی‌دیدی.

البته ما کلن کار به کثیف‌ها و اوناییش که بو می‌ده نداریم.
اصن اینا رو نوشتم که بعدش بگم اینایی که حموم نمی‌رن، بو می‌دن بعد از خونه می‌زنن بیرون، از مخ نریدن احیانن؟

كامران هميشه در وب

2011-08-31T07:25:00.000+04:30

تعطيلات باشه
همه سفر باشن
از قبل حساب كرده باشى كه 3 روز تنهايى مدام رو چطور با نت و فيلم ديدن و اينا پر كنى.
ولى ريدى نقطه سر خط
عد زد و دوشنبه يه چراغ يو اس بى به كامپيوترم وصل كردم كه باعث شد شوك الكترونيكى وارد بشه و بوم
رف رو هوا
ديروز وقتى كيس رو زدم زير بغل و بردمش پيش قاسم - قاسم پزشك خانوادگى كامپيوترهايمان است، بله، مى دونم كه اوه! - با قاسم سال هاس رفيقيم، ينى كلى از مرحله آشناييمون گذشته، قاسم گفت شنبه حاضره
+ شنبه!!؟
- آره
+ اصن را نداره؟
- نع
+ هعى، حالا يه كاريش بكن خو
- نچ، برو شنبه بيا
+ قاسم؟ قاسم بابا اذيت نكن، رديفش كن ديگه، من كه دوست دارم
يه نگاه عاقل اندر سفيهى بهم كرد كه خجالت زده شدم و خودمو جم و جور كردم اصن، به بيرون چشم دوختم.
- از مخ ريديا كامران جون
+ شراره، با من بازى نكن شراره
آخ! نه، اين مال اينجا نبود
خالى بستم اصن
گفت شنبه
منم سر خم كردم كه ينى باشه و گفتم باشه و اومدم بيرون
بعد خو اينطورى شده كه الان با اين گوشى لگنته نشستم دارم پست مى نويسم
بله، قشنگ از ساعت 5:58 شرو كردم به نوشتن، الان هفته
برم نماز عيد اصن، ها؟ فك كن
البته اونقدام دستم كند نيست، يه بى خواب ديگه داره بام تكست بازى مى كنه.
شايد فكر كنيد با اين حجم و تعداد كامپيوتر پس ما چه غلطى مى كنيم اندر منزلمان كه به وقت اضطرار زاييديم؟
خب بايد درز كنم كه اينجا فقط من نيستم كه به قول مهر كله بى خواب باشم و ميانگين پاى كامپيوتر نشستنم 15-16 ساعت در شبانه روز باشه.
بعله، اينطورياست كه بنده به هزار خواهش 10 دقيقه يا كمتر مى شينم پاى كامپيوتر داداشم و به گريه مى افتم از ايميل ها كه چرا؟ واقعن چرا حالا كه دسترسى ندارم بايد اين اتفاقات قشنگ بيافته!
اى بابا! وقتى در عرض 5 دقه 30خط تايپ مى كردم يادم مى رفت به كجا مى خواستم برسونم پستم رو! حالا كه ديگه رسمن ريدم.
دخيل ببنديد اين چن روز رو دووم بيارم من.

حواست باس به رفیقت باشه

2011-08-27T12:38:00.003+04:30

حسابی خندیده بودیم، تاره یه چند دقیقه‌ای بود آروم شده بودیم، مث یه وقتا که بعد از کلی خنده انگار به جایی می‌رسه که همه خسته می‌شن، ولی خب خستگی هم نیست، انگار دلت می‌خواد یه چیز جدی بگی، نمی‌دونم! یه حس و حالیه. منم که چقدر بلدم وصف کنم این چیزارو، ریدم.

صدام کرد، برگشتم طرفش، با یه حالت غمناکی گفت کامی دارم سفید می‌کنما، گفتم خو دو روز دیگه منم سفید می‌کنم! گفت مرتیکه هنوز سی نرسیدم شقیقه‌هام سفید شده، نمی‌تونستم ببینم ناراحته! حالم گرفته می‌شد، گفتم خوبه که! تازه فکر کنم دخترام خوششون میاد، نمدونم، فکر کنم سکسی‌ام باشه تازه. چپ‌چپ نگام کرد، گفت کامی زر نزن، خب؟ گفتم خب، پرسید کجاش سکسیه آخه؟ گفتم نمی‌دونم، ولی خو یه مسایلی هست که باعث می‌شه من بابت این چیزا ناراحت نشم. گفت چی؟ فکر می‌کردم حالا چی بگم حالشو جا بیارم پسره رو، یاد یه قصه‌ای - شایدم جوک حالا - افتادم، گفتم بذ یه چیزی برات تعریف کنم، یه حالتی به خودش گرفت که ینی سراپا گوشم.

شروع کردم تعریف کردن که یه دختره می‌ره به مامانش می‌گه مامان من دنبال یه کیس مناسبم، یکی رو می‌خوام که باهاش حال کنم، حرفه‌ای باشه، کارشو بلد باشه، تو رخت‌خواب حسابی حرفه‌ای باشه و خولاصه همه چی تموم باشه و اینا... دلم می‌خواد شما یه نشونه‌ای بهم بدی که بتونم یه همچین فردی رو پیدا کنم. مامانه هم برمی‌گرده می‌گه اگه بری سراغ این جوونا، همه‌شون زورشو دارن، کمرشو دارن، ولی تجربه‌شو ندارن، فقط دهنتو سرویس می‌کنن، اگرم بری سراغ پیرمردا، تجربه‌ش رو دارن، منتها جونشو ندارن. دختره پرسید پس چی کار کنم مامان؟ مامانه گفت باید بری سراغ اونایی که موهای جوگندمی دارن چون توان و تجربه‌ی لازم رو با هم دارن!

زد زیر خنده، گفت کامی دهنت سرویس، گفتم می‌دونی عاشقتم وقتی می‌گی دهنت سرویس؟ گفته بود آره می‌دونم...

از دو سال پیش به اینور، دیگه هیچ‌وقت صحبت‌شو نکرد. حالا حرفم اینه که نباس بذاری رفیقت واس این چیزا غصه بخوره، یه وقتا نباید فکر نصیحت کردن باشی و دنبال راهکار دادن باشی، خیلی وقتا باس همونی که هست رو جور دیگه جلوه بدی.

همین دیگه، لازم بود بگم اینو.

داییِ بچه‌ها

2011-08-26T02:33:00.002+04:30

من داییِ خیلیام، مث اینا که عموی خیلیان، بعد از اوناشم که خیلیا بهم می‌گن دایی ولی خوارزاده‌های خودم به اسم صدام می‌کنن و البته ای، اون کوچیکتره که 8سالشه گاهی که می‌خواد خودشو چس کنه می‌گه دایی.

بعد تجربه نشون داده با داییا می‌شه حال و حول یا حتا درددل کرد، با عموآ نه! ینی هم تجربه خودم با داییام و عموم، هم تجربه خودم با خوارزاده‌هام و عمواشون اینو ثابت کرده.

بعد فقط این نیس که، همون خیلیام میان باهم درددل می‌کنیم و حال و حول.

مثلن یکی از جمعیت خیلیا امروز می‌گفت "دایی به قرعان کیر خوردم اندازه اسب" چرا؟ چون دختره که باش می‌پره رو برده بوده شیک‌ترین رستورانی که می‌شناسه، دختره‌ای که همیشه تیپ می‌زده امروز با دمپایی اومده بوده.

خولاصه داشت بار خودش می‌کرد که کیرم تو کونم، کیرم تو حلقم، کیرم تو قبرم، کیرم تو تک تک اعضای بدنم، بعد من اضافه کرده بودم خولاصه اینکه تو اول آخرت. گفته بود "دایی دهنت سرویس" و من گفته بودم "با تشکر"، می‌گفت "دایی آبروم داره می‌ره، حالا این هیچی، این همه پول باید بدم"، گفته بودم "آبروت تخمت، پولو بگو، راستی مگه از همونجا داری پی‌ام می‌دی؟"، گفت "آره، داشتم می‌مردم، باید با یکی درددل می‌کردم، تازه یه کم آروم شدم"

بعد دیگه حرفامون که تموم شد، من دیدم چقد داییِ لامصبی تشیف دارمو خودم نمی‌دونستم دیگه تا این حدشو.

بعد می‌خوام بدونید چقدر من زیاد دایی‌ام، پارسال با همین آدم رفته بودیم تور و گردش با مینی‌بوس، بچه یکی از دوستان اومد گفت "اسم شما چیه؟" - انقد دایی صدام می‌کنن، اسممو نمی‌دونست بچه - حالا همین بچه‌هه تو ماشین که بودیم منو سرویس کرده بود بس که واسم چایی داغه-دایی چاغه خونده بودا!

تا دهنمو وا کردم بگم ک... بابای همون اولیه اومد دست گذاشت رو شونه‌م گفت داییه دیگه! منم شونه‌مو انداختم بالا یه حالتی که کاریش نمی‌شه کرد، به بچه اسممو نگفتم.

حالا اصن یادم رفت واس چی شروع کردم اینو نوشتن، البته اولش فقط می‌خواستم بگم من داییِ خیلیام و نمدونم چی چی که همه‌ش به خود این مقوله پرداخته شد.

متسف شدم واس خودم بابت از موضوع پرت شدنم.

لازمه‌ی هر فرد با هر شخصیتی همینه

2011-08-23T21:38:00.002+04:30

به زعم من هر کس باید یه ترین داشته باشه، ینی مثلن هر کی یادش میافته بگه "فلانی، چیزترین آدمیه که می‌شناسم" و خب نکته‌ی مهم‌ش اونجاست که طرف روش بشه این رو تو حضور خودت هم بگه. و البته خودت هم خوشت بیاد که چیزترینی.

البته به نظر من از بالایی مهم‌تر اینه که آدمی باید تو یه زمینه یا زمینه‌هایی یه خصوصیت یا خصوصیات حالا خوب یا بد خیلی به خصوصی داشته باشه که به وقتش آدما بگن "ای بابا، فلانیه دیگه"، یا حتا یه کاریش نمی‌شه کرد هم آخرش بگن یا مثلن بگن ازش انتظاری نیست. ینی همینی که هست. مدلش اینطوریه.

بی مغز

2011-08-20T07:44:00.002+04:30

می‌دانید؟ من به زعم خودم از اون کله‌گنده‌هاشم، نه اینکه منظور از کله‌گنده، کله‌گنده باشه‌ها! کله‌مه که به نسبت گنده‌ست.

یک وقت‌هایی مثل الان که از سر درد تنها وصفی که ازش می‌شه کرد، حالت انفجار و ترکیدنه! نیس تخیل قدرتمندی داریم - خودتحویلگیریِ مزمن هم داریم - همه‌ش فکر می‌کنم اگه بترکه چه گند و کثافتی اطراف رو در بر می‌گیره، توی ذهنم اطرافم رو با گوشت و خون رنگ‌آمیزی می‌کنم. چقدر زیباست این سرخی خون روی دیوار سفید، من همیشه از دیوار سفید برای خونه متنفر بودم، اینطوری خیلی قشنگ‌تر شده. مغزم که بعد از پاشیده شدن روی دیوار به خاطر لیزی و لزج بودنش داره لیز می‌خوره و پایین میاد، بخاطر ترک رنگ متوقف می‌شه و میافته پایین با صدای تپ! تپ؟ نمی‌دونم وقتی یک تیکه مغز خیس میافته زمین یه صدای خاصی می‌ده، اگه شما نشنیدی من شنیدم، ولی فکر نمی‌کنم بشه با تپ وصف‌ش کرد این صدا رو! اون مال وقتیه که یه نفر تپ میافته و می‌خوابه یا مثلن میافته می‌میره با صدای تپ، انی‌وی چیزی نیست که بخوام بیشتر از این بهش بپردازم، تو سطور بالا گفته بودم این بار خیالاتم وقتی به پرواز در اومد که همین جا نشسته بودم؟ اگر هم نگفتم حوصله‌ی دوباره خوندنش رو ندارم، چون اصلن تصمیم بر ادیت و ویرایش ندارم. آره، الان که دارم فکر می‌کنم می‌بینم بدنم، اینکه می‌گم بدنم و نمی‌گم خودم، خب دیگه اون موقع من، منِ کامل نبودم که! اینه که مسلمن باید بگم بدنم، نه اینکه بگم خودم هم و اینا - آره، حالا دیگه بدنم هم روی صندلی‌م لیز خورده و پایین‌تر رفته، جایی که گردنم بوده، البته اگر بشه اسمش رو گردن گذاشت، همیشه خودم هم به این نکته واقف بودم که اصلن گردن ندارم و حتا بارهای برای به سخره گرفتن این موضوع تو جمع‌های مختلف دستم رو گذاشتم وسط قفسه سینه‌م و گفتم من سیب گلوم اینجاست! ولی الان که نگاه می‌کنم، می‌بینم کلن هیچی نیست، کله‌هه یه راست وصل بوده به بدن، بیخود نیست وقتی با داداشم وایمیسیم کنار هم، آخ! حواسم نبود کله‌م ترکیده، اینطور بگم که بیخود نیس وقتی با داداشم وامیستادیم کنار هم شونه‌های من چند سانتی بلندتر بود، ولی اون به خاطر گردنش بازم قدش به من می‌رسید. البته مطالعات نشون می‌داد بازم من دو سانتیمتری بلندتر از اونم، شاید شما با خودتون بگین حالا چه بحث کس‌شریه که من راه انداختم وسط مبحث میت رو صندلی مونده، ولی این کم مبحثی نیست، ینی اصن همون قدری برای مردها این موضوع اهمیت داره که بانوان سن‌شون براشون مهمه، مثلن یادمه رفیقی داشتم که از من کوتاه‌تر بود، ولی می‌گفت قدش 183 است، در حالی که اون زمان من حداکثر قدم 178 بود، البته هنوزم رفیق بودیما این آخریا، خدا بیامرز من دیگه فقط باهاش از طریق فیسبوک ارتباط داشتم، آخه اینم یکی دیگه از همون جاکشایی بود که رفته بود، پوف! انقدر فک زدم که شونه‌هام رسید به نصفه‌ی پشتی صندلی، اصلن این چرا لیز خوردنش تموم نمی‌شه؟ لنگ راستم هنوزم مونده روی آمپلی فایر، آخه آمپلی فایر زیر میزه و همیشه وقتی نشستم اینجا پای راستمو ول می‌دم روش، کف پای راستم گیر کرده به کابینت‌ها! کابینت حالا کجا بود این وسط؟ خو معلومه دیگه، موقعیت میز اینطوریه که اینطوری می‌شه، حالا پلن دفتر رو بی‌خیال، دیگه لیز نمی‌خوره تنم، دست چپم کلن آویزونه، آرنج دست راستم روی دسته صندلی مونده و کف دستم رو گذاشتم روی شکمم! الان احساس می‌کنم با سطور بالا یه تناقضاتی پیش اومد، ولی خو کیه که وقعی بنهه به این مسایل پیش پا افتاده، هوم، خونم تقریبن دیگه داره بند میاد، گرچه شش‌هام ناامیدم کردن و زودتر از اون چیزی که فکر می‌کردم از خرخر کردن ایستادن و دیگه خون روی گردنم حباب نشد و صدای قل‌قل نداد، حیف شد واقعن، از جذابیت تصویر کاسته شد، خونا رفتن گوشه دیوار، جمع شدن، روی سرامیک سفید دفتر، هوم، بیمارم. می‌دونم، چقدر قوه‌ی تصویرسازیم قشنگه، ولی وقتی می‌خوام بیارمش تو کلمات جملگی می‌بینیم که ریدم، وگرنه لذت می‌بردین، شکی در این نیست. هوم، البته از من انتظاری نیست، کسانی که مث من تخیلات قوی دارن و اهل فانتزی پردازی هستن، احتمالن پیش اومده که خودشون رو موقعیت بعضی از فیلم‌ها یا کتاب‌ها قرار بدن، شاید اصن جای شخصیت اصلی قرار نگیرن، شاید کسی باشن در کنار افراد داستان، شاید هم مثل من ذهن نابودشون، دنیایی مثل جریان رزدنت اویل رو ترسیم کنه، با شخصیت‌ها و افرادی که دلش می‌خواد توی داستان باشن، پوف، برای این رویاها حتمن باید کسانی هم زنده مونده باشن که شما ازشون نفرت دارین، بدون اون‌ها اصلن جریان پیش نمی‌ره، چون اصل و اساس لذت ریدن به اون‌هاست. چه کاریه که اینا رو توضیح بدم حالا؟ توضیح عنه؟

هوم، همین چند شب پیش سر درد داشتم بس اساسی، توی این مهمونی‌های مزخرفی شرکت کرده بودم که همیشه انقدر اعصابم خورد می‌شه که سرم به حالت انفجار می‌رسه و خب پیش میاد که از خونه‌ی صابخونه بزنم بیرون و برم سر کوچه، یکی دو نخ فیلتر قرمز وینستون رو با پک‌های عمیق و خرکی بکشم، چرا که مالبورو دیگه هر جایی گیر نمیاد و زنگ بزنن کجایی که بیایم دنبالت که بریم خونه و اینا. اگر این فیلان و اینا رو نبود برای نوشتن، احتمالن من توان تموم کردن هیچ جمله‌ایم رو نداشتم. اون شب تو راه سرم رو به شیشه‌ی ماشین تکیه داده بودم تا یه کم باد بخوره به کله‌م و داشتم به حرف‌های بقیه فکر می‌کردم، خواهرزاده‌‌ی هست ساله‌م پرسید مریضی؟ مریض شدی؟ مریضی‌ت چیه؟ جوابشو نمی‌دادم، حوصله نداشتم، بچه‌ها سوال‌هاشون تمومی نداره. به محض جواب دادن اولی، بقیه‌ش ردیف می‌شه، ولی ول کن نبود، پشت سر هم این سوال رو تکرار می‌کرد. گفتم مریض هستم، ولی مریضی ندارم. یه خورده فکر کرد، دوباره سوالاشو تکرار کرد و همون جواب رو از من شنید. نگاش کردم، درست مثل شخصیت‌های کارتونی که چند بار پلکاشونو به هم می‌زنن و بازم نمی‌فهمن، همون حالتی شده بود، دوباره سرم رو گذاشتم به شیشه گفتم انقدر کارتون نبین بچه، می‌بینی‌ام اداشونو در نیار، جذاب نیست واسه آدما. با یه لحن ببند فکتو، گفت چی می‌گی تو؟ هیچی نگفتم، دوباره شروع کرد با پسرخاله‌ش - اون یکی خوارزاده‌م - کل‌کل کردن.

یه سری هم یادمه وقتی به یکی از رفقام می‌گفتم سرم داره می‌ترکه، اگه بترکه گند و کثافت همه جا رو ور می‌داره، می‌گفتم تا مثلن کمتر سر به سرم بذاره، می‌گفت خیالت راحت، کله‌ت بترکه، چیزی توش نیست که بخواد جایی رو کثیف کنه.

بی ویرایش

پ. ن: دیشب اینترنتم به محض تموم شدن این متن، قط شد.

2011-08-20T06:55:00.002+04:30

حیف گل سرخ

2011-08-11T18:51:00.003+04:30

دیروز طرفای یازده از دفتر تا اتاقم به کوب رفتم، ینی یه جوری رفتم که حداکثر 30-40ثانیه بیشتر طول نکشید از دفتر برسم به تختم. فاصله رو که می‌دونین چقدره؟ همون دو طبقه! لخت شدم، خزیدم تو کیسه خواب ملافه‌ایم و مث همیشه شورتو هم در آوردم. عد همون ثانیه صدام کردن که بیا این آشغالا رو اسکن کن، اسکنر هم که به دسکتاپ لعنتی بنده تو دفتر وصله، پـــوف! دوباره کوبیدم تا دفتر اومدم، خوابم پریده بود، نزدیک یک که بود حساب کردم نزدیک بیست ساعته بیدارم، بلخره رفتم کپه‌م رو گذاشتم.

پنج بیدارم کردن، گفتن پاشو بریم باغ.

عنا، نابودا

سرد بود، البته واس من که نه، به قول بعضیا بنده بخاری سر خودم، واسه بقیه سرد بود.

طرفای 9 دشک و لحاف از تو کلبه آوردم تو باغ بخوابم، 9 شد 1 که بخوابیم، لنتیا، پشت بند من، همه‌شون هوس کردن تو باغ بخوابن.

آخه منو چه به با شلوار جین و تی‌شرت خوابیدن؟ منی که هر شب فوق فوق‌ش فقط یه برگ بهم وصله موقع خواب؛ بعد از طرفی شوهرخواهر گرام خرناس می‌کشید همچو اسب آبی، پسرشم که بین‌مون بود، دو سه دقه یه دفه یه لگد ول می‌داد بهمون، پشتمو کرده بودم بهش که نسل رو لااقل حفظ کنم - نیس آخه خیلی گه‌های به درد بخوری شدیم خودمون، اینه که... - با هر مشقتی بود، چشمام بلخره گرم شد و خوابم برد، هنوز خوابم نبرده شروع کرده بودم خواب دیدن. جون، چه خوابی، منتها این بتیِ خاردقده سگ همسایه، گربه دیده بود، از ته‌ش نفس می‌کشید و از دهنش پارس می‌کرد بدمصب، خایه‌هایی که قرار بود نسل خانواده رو حفظ کنن، اومده بودن تو گلوم از ترس، به قول بابا سیب گلوم سه تا شده بود. قضیه سیب گلو اصطلاحشه، مث 101 تیکه کلام خاردار دیگه‌ش، ولی تازه اشک‌ش مونده بود، یه ماده‌ی مفلوک از اون دور زوزه می‌کشید، بتی براش از اینجا ناله می‌کرد، هاها، اگه رو حساب اسمش فکر کرده بودین ماده‌س زاییدین، ایرانه‌ها! توله سگای باغ روبه‌رویی هم که تا خود صبح جیغ جیغ می‌کردن، حالا اینا هیچی، یه خر هس اونجا، حروم‌زاده همچین عر می‌زنه کل دهات می‌لرزه. یکی دو سال پیش شهید گمنام آورده بودن دفن کنن، از جلو تویله‌ش که میان رد شن جو گیر شده بود، هر عری که می‌زد ملتی رو شاد می‌کرد، خرِ الاغ حتا نمی‌ذاشت صدای مداح به نفر بغل دستی‌ش برسه، همه خنده‌شون گرفته بود و ریده شده بود به عرفان و معنویت جمع، جر خوردیم، یادش بخیر، جا بخیه‌ش هنو هس، دروغ؟ تا قبر آ! بگذریم، خولاصه این خره هم ما رو نموده بود از سمتی، حتا لختی - ینی دو سه ساعت - رو با هندزفری سر کردیم، ولی افاقه نکرد که نکرد. تارهای صوتی خر و گاو و سگ و گربه و اسب آبی‌های اطراف قدرتمندتر از این حرفا بود.

طرفای هشت آن دیگری موضع رو ترک گفته به سمت کلبه عقب نشینی کرد، نه به خاطر هیچ کدوم از موارد از جمله زنبورها که بیدار شده بودن، فقط به خاطر حضور باجناق خرناس کش. نگاش کردم، دید بیدارم، با دست اشاره کرد، یه صدای هعی از ته گلوش در اومد، چقد متسف بود.

سر ظهر رسیدم خونه، اومدم یه سر گودر ببینم چه خبره، دیدم شماها هم رحم ندارین، دیروز که از اینجا پا شدم صفر کرده بودم، وقتی اومدم دیدم بالای 600تا آیتم دارم...

بعد هنوزم نرفتم بخوابم که، حتا یه نفر اندر تکست مسیج‌ش با خنده گفت میمیریا، ولی ما هنوز پابرجاییم و کیون این حرفا نمی‌گذاریم.

برم یه دوش بگیرم که قراره ساعت 11 پاشیم بریم استخر تا خود صبح چرا که از پای منقل آمده‌ام، منقل از من نرفته است؛ تا اون موقع هم محض گذران وقت بشینیم فقط بخوریم.

بی اینکه همدیگه رو بشناسن، به من می‌گن داداشیه گلم

2011-08-08T22:32:00.002+04:30

دو تا رفیق دارم، هر رفیق نازی که دارم، یه درجه بعد از این دو تان.

مهران و امیر امروز تولدشون بود، ینی هر دو تاشون متولد هیودهم مردادن، فقط با هفت سال تفاوت که خب اینش اصلن چه اهمیتی داره؟

بعد یه چیزی که در رابطه با تولد امیر هست، اینه که به میلادی تولدش می‌شه 1988/8/8

خیلی غریبه

2011-07-30T17:48:00.002+04:30

یه وقتام هست، یه آهنگ، یه موسیقی، یه نفر رو ازت جدا می‌کنه.

بارها شده وقتی قطعه‌ای رو شنیدم یاد کسی بیافتم که قبلن تو زندگیم بوده یا از این قبیل، طرف مقابلم هم بفهمه حتا، ولی اینطوری...

نه اینکه یاد کسی افتاده باشه، نه اینکه خاطره‌ای واسش زنده شده باشه.

نع!

هیچی به هیچی!

یک دفه از اون آدم خوشحال و خندان که تمام روز رو با حرف زدن باهاش می‌گذروندم یا بهش فکر می‌کردم، تبدیل شد به یه آدم افسرده.

فقط یه شب کنار آتیش، زیر بارون، گوش دادن به موسیقی، آدمی رو به چه حال و روزی ممکنه بندازه.

نمی‌دونم همه کسایی که دچار افسردگی می‌شن رو افسرده می‌گن یا نه، ولی خو اینش مهم نیست.

کلی وقت از اون موقع می‌گذره، شایدم زیاد نیست و به زعم من زیاد میاد.

اصن شاید الان حالش خوب شده باشه.

یه فولدری دارم پر از کلیپ و موسیقی، همه‌شون به سفارش دیگران دانلود شده، گرچه بارها گیگابایت گیگابایت ازش پاک کردم، ولی خو... دیشب داشتم همینطوری یکی یکی گوش می‌دادم، تا رسیدم به همون آهنگه. نمی‌دونم چند بار پلی شد. شاید چند ساعتی بود.

ریختم پایین تا همین حالا

خیلی وقته

ای جانم به قربانت فاصله

2011-07-23T21:39:00.002+04:30

قبل‌تر از این وقتی با دختری رفاقت داشتم، اگه کسی گیر می‌داد.

می‌گفتم ای بابا، فلانی که از من چند سالی بزرگتره.

اما بسوزه پدر تجربه که سابقه‌ی آدمی را به گه می‌کشد.

بلی.

هم اکنون کلن تنها بهانه‌ای که قابلیت از سر باز کردن اطرافیان را دارد؛ همین لانگ دیستنس است.

هیـــس

2011-07-20T18:23:00.003+04:30

قلب اژدها فیلمی نیست که بخوام به کسی توصیه کنم که بره ببینه، البته اگه ندیده!

گرچه قدیمیه و خودم هم دیالوگ‌ها رو دقیق یادم نیست.

ولی یه سکانس رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم، یادمه کاراکتر اول فیلم یا همون شکارچی اژدها با اسب‌ش توی جاده می‌تازید و یه یارو رو می‌دید که الان یادم نیست چی کاره‌ی دربار شاهانه بود، بهش می‌گفت تا وقتی شاه روی جاده‌ها مالیات نبسته بهتره راه‌ش رو بگیره و بره یا یه همچین چیزی! طرف وقتی این حرف رو می‌شنید، ذوق مرگ می‌شد و می‌رفت پیش شاه و در گوشش فقط دو کلمه می‌گفت "مالیات بر جاده‌ها" شاهم یه لبخند خبیثانه‌ای می‌زد و فشار مالیات رو بیشتر می‌کرد. خب همه هم که می‌دونن تو انگلیس همیشه مالیات زیاد بوده و بدبختا کلن در همه‌ی اعصار رابین هود لازم بودن. آخی آخی

حالا همه‌ی اینا رو گفتم که بگم خیلی وقتا حرفایی که از ترس‌مون می‌زنیم که آی تا فلان نشده، فیلان کنم. خودش ایده رو به اونایی که نباید بده، می‌ده.

شاید اسم‌ش رو ترس هم نشه گذاشت، ولی خب من به این موضوع وقعی نمی‌نهم از اونجایی که اسم‌ش رو هم بلد نیستم.

همین

حتا یکی؟

2011-07-18T22:04:00.002+04:30

مرد بهت زده بود به خاطر حرفایی که شنیده بود و از درست شنیدنشون مردد بود، ابروهاش رو به شکل هفت مانند خاصی نگه داشته بود، درموندگی از لرزش چشماش معلوم بود، هر کسی نمی‌دید. احتمالن فقط کسایی که بیشتر به خطوط صورتش آشنایی داشتن می‌دیدن.

مرد بیش از شصت سال سن داشت، کوله‌باری از تجربه بود، نزدیک به چهل سال تجربه‌ی زندگی مشترک داشت. تجربه‌ای که نداشت و دلش نمی‌خواست که داشته باشه کم آوردن بود، از موضع‌ش پایین اومدن بود، قبول اشتباه‌ش بود و... آخه مرد نزدیک به چهل سال تجربه دیکتاتوری تو فضای خونه‌ش رو داشت.

شاید از پسرهاش، خصوصن آخری، بیشتر انتظار رک گویی، یا به قول خودش بی حیایی و بی رگی داشت.

ولی انگار اصلن انتظار نداشت با همه‌ی حساسیتی که روی پدر مرحوم‌ش داشت، دخترش صاف توی چشماش نگاه کنه و بگه از پدربزرگ پدری‌ش حتا یک خاطره خوش نداره. حتا یکی! حتا یکی که لااقل لبخند روی لب‌هاش بیاره.

فردای اون روز مرد، نا امید، از نوه‌ی خودش خیلی آروم پرسیده بود تو از من خاطره خوب نداری؟

یادم میاد پسرک از جواب دادن طفره رفته بود.

صوبت از فیلتر آغشته به خون جداست

2011-07-15T00:02:00.002+04:30

سيگار رو توى زيرسيگارى له كرد.

اول به سيگار بعد به چشماش نگاه كردم، گفتم تو نبودى مى‌گفتى خوشت نمياد جاى روژ روى سيگار بمونه؟

خنديد، گفت من نبودم!

خودمم نيشم باز شد.

گفت خيليا از اين سوتيا مى‌دن، ولى تو قبلنا از اين اشتباها نمى‌كردى.

گفتم پيش‌آمده پيش مى‌آد ديگه!

دستشو گذاشت رو دستم و بازم خنديد.

یه روز پای تلفن\چت پرسيده بودم فيلترت سرخ شده؟ گفته بود خوشش نمياد! ولى يادم نيست كى بود. کی بود؟

بفرمایید نهار

2011-07-09T23:52:00.002+04:30

بلخره ممکنه واس شمام پیش بیاد که قبل از ظهر با رفیق‌تون به منزل برگردین، چون از صبح رفته بودین بیرون دنبال یه لقمه نون که البته استخون سگ هم جلوتون ننداختن و در حد مرگ گشنه‌ و تشنه‌این، درست در لحظه‌ای که انتظار دارین مادر گرام با شربت آلبالویی، آبلیمویی، شیر خری چیزی از خودتون و مهمون ناخونده‌تون پذیرایی کنه، می‌بینین که خانواده‌ی گرام در حال راهی شدن به بیرون هستن، غذایی هم تو بساط نیست، چرا که احتمال برگشتن شما بدون نهار خوردن، اونم با رفیق شفیق‌تان یک به میلیون بوده و خب مادر گرام می‌گه گوشت کوبیده رو از فریزر درآورده بوده واسه نهار، ولی الان تو یخچاله و خودتون یه کاریش بکنید.

اینطور می‌شود که دو تایی دست به کار می‌‌شین و گوشت کوبیده از برشتگی سیاه - اشتباه نکنید، نسوخت، فقط خیلی برشته شد - می‌شه، تندی‌ش خرطوم فیل رو هم از جا در میاره، پیازش هم نمی‌فهمین بلخره کمه یا زیاد، آخر سر هم معلوم نشد قارچ‌ش رو با آبلیمو تفت دادین یا آبلیمو رو با قارچ.

وقتی سر میز نهار می‌شینین، آبلیموی تفت داده شده با قارچ و پنیر پیتزایی می‌خورین که طعم گوشت سوخته‌ی تند می‌ده.

پنجره‌هامان همیشه باز است

2011-07-06T00:47:00.002+04:30

می‌دونید؟ اگه‌ام نمی‌دونید خو دارم می‌گم دیگه

ما مگس‌هایمان را اندر دفتر کوچکمان می‌پرانیم

بعد این دفتره کجاس؟

طبقه پایین منزل

کلن در طول روز کیونی هم می‌کشیم تا برسیم به دفترمان

بله، خودمان هم به این مسله واقفیم

شوما دیگه نکن تو چشمون

بعد کلن حرفم چیز دیگه‌ای بود

می‌خواسَم بگم دفعاتی که من این پله‌ها رو می‌رم و میام

دقیقن مساویه با تعداد دفعاتی که پدر گرام می‌ره و میاد، بلکه هم بیشتر

وقتی میاد دفتر، آخ! خونواده بپر عینک و موبایل منو بیار

وقتی می‌ره خونه - ینی همون بالا - اینترکام می‌زنه که

آی یکی اینا رو ورداره بیاره

خانواده‌ای هستم برای خودم، پَ چی؟

2011-07-06T00:38:00.001+04:30

اگه از یکی دو ماه پیش تا حالا برات پیش اومده مردی حدودن شصت ساله رو جایی ببینی که به جوون بیس و دو-سه ساله‌ای که به نظر پسرش میاد و چند سالی هم بالاتر از بیس و دو-سه سال می‌زنه می‌گه خانواده!!!

تعجب نکنیا، بدون که من و بابام رو دیدی، بیا سلام و عرض ادب.

از دو ماه پیش که نصف شبی رفت بخوابه، زد چراغو خاموش کرد و گفتم اینجا خانواده زندگی می‌کنه که البته فقط خودم یه نفر بودم، شدم خانواده.

خانواده موبایل منو بیار، خانواده عینک منو بیار، خانواده برو این چکو بریز به حساب و الخ.

ینی من الان مازوخیست دارم یا چی؟

2011-07-06T00:24:00.002+04:30

آدمی چار ساعت می‌رود استخر

یه نفر هی برایش آشنا می‌آید

هی می‌رود

هی می‌آید

هی این بابا برایش آشنا می‌آید

هی آب یخ و سونا و جاگوزی می‌رود

هی سگ و قورباغه و پروانه می‌رود

هی این بابا برایش آشنا می‌آید

اندر رخکن که می‌شود

تا گورش را گم بنماید

تازه نیم ساعت به گپ و گفت می‌ایستد که چی؟

که کدام قبرستان ما همدیگر را دیده‌ایم ای آشنا چهره؟

هیستوری نصف اماکن رفت و آمدم تو دهه‌ی هشتاد ریخت کف رختکن

هی یکی رد نشد بگه مردک کم شعور نیم ساعته یاران را الاف خود کرده‌ای

پ. ن: سوال دوم که برای آشنایی پرسیدم گودر بود، گفت "اهلش نبودم و نیسَم... راستی گوگل پلاس باز شده؟" من به این صورت که "آره - :ی - فقط چند روزه، ولی همه ریختن توش"، گفت "عه؟"، عرض کردم که "عاوره"

حالا اولیش چی بود؟ اهل اینترنت هستی؟ گفته بود 24 ساعته پلاسه که البته متوجهید این پلاس اون پلاسِ گوپس نیس!

از بیلاخی که می‌ماند

2011-06-18T19:38:00.002+04:30

گاهی یه نفر میاد برای عکسی در فیسبوک‌تان لایک می‌زند و بعده‌ها که از چشمش میافتید، پس از یک دیدار فرمالیته - که چه عرض کنم! - به خانه می‌رسد و از لیست‌ش پاک‌تان می‌کند، همچنین در طی گذر زمان بلاک هم می‌شوید.
همونطور که می‌دونید فیسبوک فقط یک چیز را می‌فهمد و آن یک چیز همانا مفهوم بلاک است که گوگل جاده‌های درازی را باید بپیماید و در نوردد تا مفهوم این لغت تخمی را بفهمد.
از لایک‌های این بابا، دیگر اسمی نمی‌ماند و بالای آنجایی که می‌نویسد رایت عه کامنت... فقط یک شست به سمت و سوی شما گرفته می‌شود که نام صاحب شست هم حتا مشخص نیست که اگه خودتون کسی رو بلاک کنید، اون شسته هم نشون داده نمی‌شه.

گوگل، بابا، بفهم.

فک و فامیلی که داریم

2011-06-18T16:55:00.002+04:30

من هی می‌گم پاتختی رو بهتره فقط بانوان تشریف فرما شن، گوش نمی‌دن که!
اینطوری می‌شه که یه ورم بابابزرگ و یه ورم مامان‌بزرگ می‌شینن و خوشگلا رو نشونم می‌دن می‌گن این دختر فلانیه، ببین چه خوشگله، خوب نگاش کن، قشنگ نگاه کن، کمالاتش اینطوریه اونطوریه. من بگم خرید نیومدم که! مامان‌بزرگ بگه وا! مادر؟ این حرفا چیه؟ بابابزرگ بگه اومدی و داداش‌ت نخواست زن بگیره، این چیزا که نوبتی نیست باباجان. ناخودآگاه بزنم تو پیشونیم، ملت برگردن نگاه کنن، یه سری بخندن، مامان‌ از اون طرف سالن شرمسار و متسف بشه از عادت همیشگی فرزند آخرش، من خنده‌م بگیره از وضیت موجود، بعد بابابزرگ بگه فلانی رو ببین چه قشنگه، به به، به به! بگم بع بع، بعبع! اون بگه این چه مدلشه باباجان؟ بخوام جم و جور کنم بگم از سر ذوقه! چهره‌ش شکفته شه بگه خوشت اومده ازش؟ من بگم نه، اون نا امید بشه از من، دوباره کیس بعدی بیاد وسط و مامان‌بزرگ بگه رقص‌ت خوبه؟ من بگم چطور؟ اون بگه آخه فلانی خیلی قشنگ می‌رقصه، بگم خب به من چه ربطی داره اصن؟ جواب بده وا! خب دوماد باید بلد باشه پا به پای عروس برقصه مادر، دلم بخواد عر عر کنم که تا کجای کارو پیش رفته و فقط بگم جونم بهت، کارت خیلی درسته و نظاره‌گر دختری باشم که چای آورده و نگاه خطرناک بابابزرگ و نقشه کشیدن برای من

این خرداد چرا اینطوری می‌کنه با ما؟

2011-06-05T18:17:00.002+04:30

هم‌بازی بچگی بودیم.
بزرگ‌تر که شدیم بخاطر محرم و نامحرمی‌هایی که قرار بود رعایت بشه دیگه با هم نمی‌پریدیم، ولی تو خلوت بازم شیطنت‌های بین خودمون رو داشتیم.
گذشت...
چند سالی بود ندیده بودمش، تقریبن از همون دوران بلوغی که دخترا طی می‌کنن و بعضیاشون قیافه‌هاشون کلن عوض می‌شه و یه وقتا اساسی خوشگل‌تر می‌شن. تا همین عید که رفته بودیم خونه‌ی یکی از فامیلا و اونجا دیدمش، اولش که نشناختم، تا گفتن این فلانیه، همینطوری با چشمای گشاد شده از حیرت داشتم نگاش می‌کردم که داداشم به پام لگد زد، نگاش کردم، گفت مرتیکه دختره رو خوردی. گفتم چه برو تو گلویی شده! اون روز گذشت و بخاطر وجود سن بالاهای فامیل نشد هیچ حرفی زد یا حرکتی کرد تا چند روز بعدش که اومدن خونه‌مون بازدید... فهمیدم شریف قبول شده و از بابام تو همون نیم ساعتی که اونجا نشسته قول گرفته که براش آزمایشگاه جور کنه و ... برگشتم بهش گفتم من دور و برم آدمِ خوشگل یا آدمِ باهوش زیاد دیدم، ولی آدمی ندیدم که هم خوشگل باشه و هم باهوش. جمع یه خورده خندید، گفت یعنی من باهوشم و خوشگل نیستم یا برعکسش؟ گفتم نه دیگه، تو هم خوشگلی هم باهوشی، گفت پس چی؟ گفتم آدم نیستی. این دفه نشیمن از خنده منفجر شد. نتونست جوابی بهم بده...
امروز بعد نهار هنوز نشسته بودیم پشت میز به چرت و پرت گفتن و خندیدن که گوشی بابام زنگ خورد و رفت اون طرف صحبت کردن، داشت راه می‌رفت و میومد اینور که همه از قیافه‌ش فهمیدن اتفاقی افتاده و ساکت شدن، دستش که گوشی رو گرفته بود می‌لرزید، تون صداش که همیشه بالاتر از حد معمولیه خیلی آروم شده بود، چند بار با حال داغونش گفت انا لله و انا اليه راجعون و وقتی قطع کرد، گفت سحر، سحر دخترِ...
لعنتی‌ها رانندگی‌های تخمی‌تون رو بذارین واسه خیابون خلوت این شهر لعنتی، نه جاده قم به این شلوغی تو روز پونزدهم خرداد.
غیر از سحر یکی دیگه‌شون هم رفت، یه مرد که پدر دو بچه بود، همسرش بی پدر بزرگ شده و حالا دو تا بچه‌هاشم مث خودش شدن... :|

از پای منقل رفته‌ام، دود از من نمی‌رود

2011-06-04T15:16:00.002+04:30

تعطیلات باشه، زن همسایه باردار باشه، مرد همسایه مسافرت نرود.
هر شب از هشت تا یک پای منقل بشینی، حالا همه چیش یه طرف، خب معلومه نمی‌شه گودر صفر کنی.

از خلال فیس‌بوک

2011-06-01T14:47:00.002+04:30

+ کثیری، انقدر که شما خردادی‌ها کثیرین، هیچ‌کس نیست. معتقدم همه‌ش برمی‌گرده به اینکه نه ماه قبلش مهر و شروع فصل جفت‌گیری بوده.
تا همین الان تولد سیزده-چهارده نفر خردادی رو رد کردم، تولد توام مطابق با تولد دوست‌دختر ماقبل سابقمه، اصن یه وضی! تولدت مبارک. خیلی می‌خوامت.

- طرف ما رسمه بهار شروع به جفت‌گیری می‌کنن ولی خب آدمیزاده دیگه یه موقع از دستش در میره.
هر کی ندونه شما خوب می‌دونی اون موقع‌ها تفریح درست درمونی نداشتن که تا بی‌کار می‌شدن... ولش کن وارد جزییات نشیم بهتره.
خلاصه کاشکی یه زمانی داشت و مثل حیوونا و دار و درختا یه فصلی داشت شاید منم خردادی نمی‌شدم و شرمنده شما نبودم الان.

+ آره خوب، من خودم شهریوری‌ام و ماحصل شروع فصل سرما :دی
شرمندگی نداره که هیچ، وقتی هم که این همه رفیق خردادی دارم یا شماها کارتون خیلی درسته یا من خیلی دوست‌تون دارم.

- الاغتم پسر

مرگ و میر بهاره

2011-05-26T00:10:00.002+04:30

یکی دو سال پیش وقتی به یکی از رفقا گفتم انقدر از هندونه بدم میاد که عمرن لب نمی‌زنم چون زیادی شیرینه و به مزاج من اصلن خوش نمیاد، تا حدی دچار حیرت شده بود که چند بار ازم پرسید که جدی می‌گم؟ که خوب من کاملن جدی می‌گفتم و اون گفت تا حالا کسی رو ندیده که هندونه دوست نداشته باشه!
حالا این عکسا و عشقی که تو گودر به هندونه نثار می‌کنن، کشته و زخمی‌هایی که هر روز از پای گودر بابت این بلای خانمان سوز که اسمش همانا هندوانه‌ست جمع می‌کنن همون قدر منو متعجب می‌کنه!
بیشتر وقتا فکر می‌کنم این فقط یه تبه که گرفتار جمع کثیری از گودریونه و بیشتریا فقط برای اینکه از قافله عقب نیافتن اینطور جلوه می‌دن و قضیه بیشتر همرنگ جماعت شدن و از این صوبتاست.

2011-05-22T21:20:00.002+04:30

مادرم دوم خردادیست.
فردا تولدش است.

دقیقن با همین هوای امروز

2011-05-15T21:37:00.002+04:30

+ شما هم به کثافت بودن هوا دقت کردین؟ از صبح خیلی نازه لعنتی.
- بله! هوای انفرادیه!

2011-05-15T01:06:00.002+04:30

ما، یعنی من، نه! اصن یعنی همون ما آدم با شعوری نیستیم، نه اینکه بی شعور باشیما، نه! ولی با شعور هم نیستیم. حالا چرا اینو می‌گم؟
نمی‌دونم، ولی در کل خواستم بگم این عکسی که شما واسه آواتار مسنجرتون می‌ذاری و همچین کوچولوئه و هیچ چیزیش معلوم نیست، با نرم‌افزار مربوطه به کیفیت وال‌پیپر می‌رسونیمش، عا عاه، برابر اصل! به قول یه دوستی می‌شه تعداد موهای ابرو رو هم شمرد، اصن یه وضی.
همین دیگه، خواستم بگم تا این حد کرم کیون داریم.

2011-05-14T23:13:00.002+04:30

تو Social Network همون اولای فیلم یه جاش می‌گه افراد بیشتر دوست دارن عکس کسایی رو که می‌شناسن ببینن، نه پورنو گرافیِ کسایی رو که تا حالا ندیدن و نمی‌شناسن.

یه نکته‌ای که وجود داره اینه که خیلی وقتا کسایی که با هم عکس ندارن ولی یه زمانی دلشون می‌خواسته(حتی می‌خواد) داشته باشن، به عکس آدمای غریبه با اون فرد مورد نظرشون چندان کاری ندارن، ولی نسبت به عکس اون کسی که می‌شناسن و با طرفشون عکس داره حساسیت زیادی نشون می‌دن.

رونوشت به کلیه دوستان و فالوئرهای اصفهونی

2011-05-14T00:26:00.002+04:30

چند سال پیش با رفیقام رفته بودیم اصفهان
یه واحد آپارتمان کرایه کرده بودیم واسه پنج روز
صبح روز اول، طرفای 9 با یکی از دوستام اومدیم سر کوچه و از یکی پرسیدیم نونوایی کجاس؟
گفت "ته همین خیابون" و به سمت راستمون اشاره کرد، البته کلن خیابونش که ته نداشت.
هر چی جلوتر رفتیم به نونوایی نرسیدیم و تو راه از هر کی می‌پرسیدیم اول ازمون می‌پرسید "بهتون کجا آدرس دادن؟" می‌گفتیم "گفتن ته خیابون"، می‌گفتن "آره، ته همین خیابونِس"، خوب ما هم می‌رفتیم.
گفتیم "حین صحبت حتمن رد شدیم و نفهمیدیم"، رفتیم اون سمت خیابون و مسیر رو برگشتیم، هر چی می‌رفتیم و از هر کس می‌پرسیدیم، باز همون مکالمه تکرار می‌شد، منتها این دفه اون سمت رو می‌گفتن انتهای خیابون!! حدودن رفت و برگشتمون دو ساعتی طول کشید تا رسیدیم روبروی کوچه‌ی خودمون و دیدم نونوایی تافتونی درست تو کوچه روبرویی نبش حالا نه، ولی در دوم بودش!
از حرص می‌خواستم سرمو بکوبم تو دیوار، دیوونه شده بودم!
تا قبل از این قضیه یکی دو سال یه بار می‌رفتم اصفهان، الان شیش ساله پامو نذاشتم.

من و بحث تموم کردن بابام

2011-05-14T00:11:00.001+04:30

+ اینطوری که نمی‌شه من هر چی می‌گم، شما بگی نه!
- برو درتو بذار[مامانو می‌بینه]ررر دم بکشه.
+ :|

من و روی خوش بابام

2011-05-14T00:11:00.000+04:30

+ سلام بابا
- سلام باباجان
+ چطور مطوری؟
- مرسی! تو چطوری الدنگ جان؟
+ :|
- هَه هَه هَه

2011-05-12T22:18:00.001+04:30

آه، باد کرکره‌ها را به رقص درآورده
اشک به چشمانم آمده
بغض گلویم را گرفته
کسی نیست به من ذره‌ای امید دهد
لااقل به من بگوید خر داغ کرده‌اند
ولی من می‌دانم
بوی شیشلیک را از هفت فرسخی می‌شناسم

راه راه خال خال پشمی

2011-05-09T02:59:00.002+04:30

این عکسه هست مادره بچه‌شو زیر آوار بغل زده و بچه زنده مونده، رو گوشیش واسش پیغام گذاشته و می‌گن واسه‌ی سونامی ژاپنه، یه سریا می‌گن واسه چینه و راستش من سر هایتی هم شنیده بودم، اصلن کار ندارم قضیه واس کجاس.
خواستم بگم سال هشتاد و دو که تهران زلزله اومد از نزدیک شاهد یه همچین اتفاقی بودم.
با بابام تو سالن جلویی خونه تو خواب بعدازظهر قوطه‌ور بودیم که به وقت لرزش یهو بلند شدیم، گفتم زلزله‌س، اون موقع واحد هم‌کف بودیم، سریع رفتیم تو کوچه.
بابا از پای پنجره اسم خواهر، برادر، و مامانم رو صدا می‌زد که بیان بیرون - احتمال پس لرزه بود به هر حال - آخرشم داد زد یکی بیژامه‌ی منو بیاره.
حالا یارو با زنش یکی یه ملافه پیچیده بودن دور خودشون اومده بودن تو کوچه، ملت به ریش بابای ما می‌خندیدن و ولو شده بودن کف آسفالت.

2011-05-06T01:09:00.002+04:30

من مرد شب‌های غمم؟ نه عنم!

هفته معلم مبارک

2011-05-01T23:49:00.002+04:30

سوم هنرستان بودیم.
خب اصولن هنرجوی کامپیوتر که بی کار نیست بشینه ادبیات بخونه!
یادمه دبیر ادبیات که استاد یا استاد جلالی صداش می‌کردیم، اون آخرا دیگه به اسم کوچیک صدام می‌کرد.
هر وقت سرم رو بلند می‌کردم، می‌گفت "کامران جان بخواب عزیزم، چیز مهمی نگفتیم."
خسته بودم خو، چه کاری بود شبِ قبلش زود بخوابیم وقتی ساعت اول رو ادبیات داشتیم؟ همیشه روی یک ساعت خواب ادبیات حساب می‌کردم که تا 2 و 3 می‌نشستم پای کامپیوتر! یعنی نه فقط من، من قطره‌ای بودم از دریا...
با این منوال کل پایه سوم ادبیات رو میافتادیم.
همین موقع‌ها از سال بود، یعنی هفته معلم و اینا، یادمه جلالی همیشه از وضع مالی خراب اوایل انقلابش تعریف می‌کرد که به خاطرش مجبور شده بود فرهنگ کامل دهخداش که نمی‌دونم چند جلد بوده رو بفروشه و خرج زندگیش کنه.
کل پایه سوم پول گذاشتیم رو هم براش خریدیم. پیرمرد از ذوق زبونش بند اومده بود، نصف دبیرها که ذوق جلالی رو می‌دیدن اشکشون جاری بود.
بعد از اهدای هدیه که رفتیم سر کلاس یه نگاه بهم انداخت، گفت "کامران جان بخواب"، کلاس منفجر شد. ادامه داد "فکر نکنین با این کارا نمره می‌گیرین، اینطوری هم منو نگا نکنید."
سر امتحان بینش تو شهریور، معاون بهم گفت "تو تاریخ هنرستان بی سابقه بوده که هیچ‌کس ادبیات رو تو خرداد نیافته."

زندگی

2011-04-28T22:24:00.002+04:30

برام همون حریفی شده که با شرایطی مساوی، دو مهره رو خونه‌های دو و سه داریم و نوبت منه و هر بار وقتی تاس می‌ریزم یک و دو میاد، ولی اون...

2011-04-28T21:01:00.002+04:30

در اینکه سعی مدام دارم تا ذهنم رو از یاد و خاطرت خالی کنم و در طول شبانه‌روز ثانیه‌ای بهت فکر نمی‌کنم، شکی نیست. هر چند که گاهی دست من نیست و فقط توانایی جلوگیری از پردازش فکرم رو دارم تا بهش بال و پر نده.
ولی اینکه با وجود تمام این‌ها هنوز هم توی نیم‌ساعت-یه ساعتی که روی کاناپه از خستگی غش می‌کنم به خوابم میای، اونوقته که باید به خودم شک بکنم.

از عالم بالا

2011-04-28T06:40:00.002+04:30

تا سه ساعت پیش ولو بودم گودر و این اطراف، یه دو سه تایی هم شاهد دارم.
بلند شدیم بریم کپه‌مان را بذاریم، منتها نشد که نشد، هی غلت و غلت و غلت، از این دنده به اون دنده، نع! فایده نکرد. گنجشکا که شروع کردن یاوه بافی، دیگه از نخوابیدن خسته شدم.
به هر حال اصلن چه اهمیتی داره که من چقدر نخوابیدم! فرقی به حال کسی نمی‌کنه. یادمه یه فیلمی بود که به نظرم یس من بود، وقتی دختره به جیم کری می‌گفت ساعت شش صبح می‌ره ورزش، بهش می‌گفت سال‌هاست که اون ساعت از روز رو ندیده، شاید تحریف کرده باشم، ولی خوب یه چیزی تو همین مایه‌ها بود. از خودم می‌پرسیدم چطور ممکنه یه نفر اینطوری باشه که یه ساعاتی از شبانه‌روز رو اصلن نبینه؟ به خودم هم جواب می‌دادم که کاش خودم هم همینطوری بودم. به هر حال الان آدمیَم که می‌تونم بشینم اینجا سه روز و سه شب گذشته رو کامل تعریف کنم، این در حالیه که برای این سه روز و سه شب فقط تا ساعت سه و چهار صبحش رو شاهدی از میون انسان‌ها دارم.

2011-04-27T14:53:00.003+04:30

یه جوکی بود قبلنا که می‌گفت یارو اصن حرف نمی‌زد، رفیقش بهش گفت دو کلوم حرف بزن دهنت بو گرفت.
سر ظهری داشتم به خودم می‌گفتم، تو ذهنم، یه خنده‌ی یه وری هم اومده بود گوشه لبم، مامانه پرسید چیه؟ به چی می‌خندی؟ با سر اشاره کردم که هیچی.

Nightwish - Dead Boy's Poem

2011-04-25T23:24:00.003+04:30

می‌گه که

Born from silence, silence full of it
A perfect concert my best friend
So much to live for, so much to die for
If only my heart had a home

می‌فهمیمش، زیاد

2011-04-22T18:27:00.002+04:30

ما خر، ما نفهم، ولی فکر کردن این ماست ریسنت که تو فیس‌بوک همیشه روی 69 مونده، ما نمی‌فهمیم دست ماسون‌ها تو کاره؟

2011-04-22T00:26:00.003+04:30

یه رفیقی داشتم هادی نام، هدی اسم خواهرش بود.
اون موقع راه نداشت پنج‌شنبه خونه بمونم، چون هدی پیغوم می‌رسوند که فقط اسکلا پنشنبه‌ها خونه می‌مونن و کرکر خنده راه می‌نداخت و میکشوندم بیرون، 3تایی گاندی و توانیر و همه‌ی حول و هوش ونک رو می‌گشتیم و... آره! اون موقع‌ها عمرن راه نداشت.
ولی حالا عصر پنج‌شنبه می‌شه پنج‌شنبه شب، پنج‌شنبه شب می‌شه شب جمعه و همچنان دست زیر چونه می‌شینم گودر صفر می‌کنم و خوب حتا تکستی هم نمیاد که بگه احوالت چطوره؟
آخرش هم دم صبح به امید زهرمار نبودن عصر جمعه می‌رم می‌خوابم.

2011-04-21T14:11:00.002+04:30

بدترین راه‌ها برای قدم برداشتن و راهی شدن.
مسیرهایی هستن که عقل‌ت می‌گه آره ولی دل‌ت می‌گه نه!

2011-04-21T01:56:00.002+04:30

با داییم واستاده بودیم ظرفای مهمونی رو می‌شستیم، تریپ نمی‌دونم چی‌چی مردی!!!
دختر خاله‌ش اومد گفت مگه مردا هم ظرف می‌شورن؟ هه هه هه!
گفتم پَ نَه؟ فقط خانومان که هنرمندن!
گفت تیش!
داییم گفت ایش!
من گفتم ویش!
دختر خاله‌ش گفت ویژ! رفت قاطی مهمونا...

همین روزها، همین گوشه‌ها

2011-04-17T13:50:00.002+04:30

سر میز نهار، صحبت از مسایل خونوادگی و گاه خاله‌زنکی به جامعه و بحث‌های اجتماعی و در آخر سیاسی کشیده بود.
پدر خونواده‌ی مردسالار که تو حریم خونه‌ش دیکتاتوری محض می‌کرد، ساکت نشسته بود و در حالی که هر سه فرزندش صندلی‌های پشت به تلویزیون رو انتخاب کرده بودن، سرش به اخبار ساعت دو تلویزیون گرم بود.
صحبتی که با خنده و شوخی و سر و صدا بین مهمون‌های ناخونده و اعضای خونواده ادامه داشت با وارد شدن مرد به بحث، ساکت شدن همه‌ی حضار و خشک شدن لبخندها از روی لب و جدی ادامه پیدا کردن بحث رو دنبال داشت.
مرد با نگاه‌ش که به صفحه‌ی تلویزیون بود دوباره شروع به توجیهِ عقایدش کرده بود و حتا به مخیله‌ش خطور نمی‌کرد سکوت جمع از تایید حرفاش نیست.
فرزند بزرگتر که صندلی دورتری از پدر رو انتخاب کرده بود زیر لب می‌گفت بلاه بلاه بلاه! و چهره‌ای مشتاق به شنیدن حرفای پدر از خودش نشون می‌داد.
فرزند وسطی که روبروی پدر نشسته بود هر از گاهی زیر لب می‌گفت کس‌شر و همچنان جوری وانمود می‌کرد که در حال درس گرفتن از سخنرانی‌ست.
فرزند آخر که وسط دو تای دیگه نشسته بود با خنده‌ی تمسخر آمیزی شیشکی کشید و بی‌خیال گفت بول‌شت و از جاش بلند شد تا قرصای میگرن‌ش رو بخوره، چرا که به وقت شنیدن این صحبت‌ها همیشه سر درد می‌گرفت.

یکی از آشناها ویاگرا خورده، مرده!!

2011-04-15T08:33:00.002+04:30

مرده؟ نه! البته یه جورایی به نظر من مرده بود راحت‌تر بود!
تاریخ گذشته بوده، خاک تو سر یه نگاه ننداخته بهش، همینطوری داده بالا...
یه هفته سیخ مونده، از درد بردنش بیمارستان، هیچ دوا درمونی اثر نکرده، از بیخ بریدنش.
حالا فکر کن تو اون لحظات کادر بیمارستان و خود خونواده‌ش(حتا) از خنده داشتن تلف می‌شدن!!
چشاتونو باز کنید خوب!

در راستای جنگ و جهاد یا چی؟

2011-04-14T10:10:00.002+04:30

هفته‌ای +10 تا چک واسش می‌برم بانک، کارمزد از جیب می‌دم.
بعدِ چن ماه می‌گم پولشونو بده خوب!
می‌گه برو درتو بذار.
خواستم بگم دهکی، بیـــا! دیدم ئه، بابامه! نگفتم...
تا 24 ساعت هر چی شد و سوال کردن، جلو کس و نا کس گفتم دارم می‌رم درمو بذارم.
وصول کردم پوله رو...

2011-04-13T21:45:00.002+04:30

اینکه تو آن می‌شی، من آن می‌شم.
فکر نکن اینطوریه که تو آن می‌شی، من آن می‌شم.
یادم میافته اینویزبلم! اینطوریه که تو آن می‌شی، من آن می‌شم.

خاطره باز

2011-04-09T16:22:00.001+04:30

هی پیرمرد، بچه بودم می‌خواستم تو بشم.
وقتی خاطرات‌ت رو تعریف می‌کردی، از رانندگی، اسب‌سواری، موتور تریل سوار شدن، با شاش و خاک کاه‌گل درست کردن و کلبه ساختن، شکار، تکیلا تو دانمارک، دختر صاحب کارخونه تو ایتالیا، خاطرات هند و ... می‌گفتی، با چه علاقه‌ای می‌نشستیم پای حرفات. حالا انقدر همه‌شون برام تکراری شدن که من جزییاتشون رو به وقت تعریف کردن‌هات بیشتر از خودت یادمه. خاطراتی که تمام کارها و حرفای باحال رو تو کردی و تو زدی. اما وقتی یکی از دوستای قدیم‌ت رو می‌دیدیم، لو می‌رفتی. خودت آخرش بودی، ولی پیازداغ و روغن روی آشت دیگه خیلی زیاد بود.
هر چند که هیچ‌وقت به روت نیاوردیم!
توی این بیست و دو-سه سالی که دارم، سالهاست که به همه گفتی بیست و هشت ساله‌ای پیرمرد.
یه بیست هشت ساله‌ی شصت و دو ساله یا شایدم برعکس. متولد 1328 بودن اونقدرا هم بد نیست، اینکه الان بچه‌ها می‌شینن پای تلویزیون لعنتی‌شون و یه مشت اراجیف رنگی رو به خاطرات سیاه و سفیدت ترجیح می‌دن، حالا که گوشی واسه شنیدن خاطراتت نیست، طناب دار بنداز گردن خاطراتت و لگد بزن به صندلی. انگاری دیگه جایی واسه پیرمردا نیست...
بچه بودم می‌خواستم اون "تو" بشم، ولی الان می‌بینم همین "تو" شدم.

و سه نقطه

شد بشود شود ... است

2011-04-07T17:27:00.000+04:30

نمی‌خواستم، ولی شد.

می‌تونستم، اما نشد.

قرار این نبود، ولی شد.

چی کاره‌ایم دقیقن؟

ریدیم، بد

2011-04-06T00:23:00.000+04:30

+ مسخره‌ست!
- چی؟
+ هان؟
- می‌گم چی مسخره‌ست؟
+ کلن.
- خوب چی کلن مسخره‌ست؟
+ ای بابا! زر نزن دیگه، وقتی می‌گم کلن یعنی کلن.
- مرتیکه کلمن.
+ :|

2011-04-05T00:45:00.003+04:30

تخمی‌ترین قانون طبیعت اینه که هر وقت حس می‌کنی همه چیز داره رله می‌شه و الکی الکی واس خودت شاد می‌زنی، درست از اونجایی که اصلن فکرش رو نمی‌کنی تِر زده می‌شه به همه چیز. :|
تخمی‌تر از مورد اولی اینه که هر بار با وجود حیرت‌ت، خوش باوری و امید کاذبی که خالق توی وجودمون دوونده باعث می‌شه با سر خوشی به راهت ادامه بدی، ولی خوب این روزگاره که شسته رو می‌گیره بالا و می‌گه بیــــا...

Entry for April 04, 2011

2011-04-04T12:41:00.000+04:30

چهار روز از آوریل 2011 گذشت.
شیش سال از آوریل 2005 می‌گذره.
تا جایی که یادمه یاهو 360 متولد آوریل 2005 بود.
اسم 360 واسه خیلی‌ها یادآور خیلی چیزهاست، واسه من از اولین میتینگ‌هایی که توسط شبکه رفتم تا دوستی‌ها و رفاقت‌هایی که از اونجا شروع شد و ادامه پیدا کرده تا امروز.
رفاقت‌هایی که قدیمی شدن، ولی کهنه نشدن.
گاهی این چند سال خیلی دورتر از چیزی که هست به چشم میاد، خصوصن وقتایی که به آشنایی با رفیق‌ت فکر می‌کنی و باید تو ذهن‌ت بگردی که کی و کجا آشنا شدین و وقتی یادت میاد...
بعضیاشون رو می‌دونم که اگه الان بهشون بگم آشناییمون از همون طریق بوده، یادشون نمیاد، شاید حتا باور نکنن!

پ. ن: تو روحت گوگل اگه گودر رو تعطیل کنی.

یک چهار یازده

2011-04-01T16:58:00.001+04:30

پارسال این موقع داشتم یه پست واسه دروغ سیزده می‌نوشتم، الان که ساعتش رو دیدم، 16:57 پابلیش شده و خوب احتمالن همین موقع‌ها داشتم می‌نوشتم‌ش. هـــوم، هیچی بدتر از سوء پیشینه نیست، سابقه‌ی خراب باعث می‌شه درست زمانی که داری فکر می‌کنی که امسال محض خنده و تفریح چه دروغی بگی، یکی از رفقای نازنین‌ت تکست بفرسته که امسال دروغ 13 می‌نویسی؟

وقتی اون پست رو گذاشتم، باعث دلخوری و ناراحتیِ عزیزانی شد که اصلن انتظار نداشتم تا اون حد روی روابطمون تاثیر بذاره. به قهر و دعوا کشیده شد. حتی خواهرم وقتی خونده بود و من حتی نمی‌دونستم که بلاگ‌م رو می‌خونه، چون اول فکر کرده بود من بی خبر پیش پزشک رفتم و اون قضایا پیش اومده، چقدر فحش‌م داد... تا این حد که مجبور شدم پست رو واسه مادرم هم بخونم. بگذریم. الان من هر چی بیام بگم، همه رو حساب اون سابقه باور نمی‌کنن. :دی

سالی که گذشت برای من متفاوت‌ترین سال تو زمینه‌ی رابطه‌ها، دوستی‌ها و رفاقت‌ها بود. عجیب بود بسی. غم و شادی و اشک و خنده همه‌ش قاطی بود.

مخاطب بسیار دارد

2011-03-28T19:44:00.000+04:30

وقتی یه دروغ می‌گی و بعدن گندش بالا میاد که خوب بالا اومده دیگه، حالا جمع می‌شه به لطف ایزد.

ولی وقتی یه راستی گفتی و عکس‌العمل طرف مقابل رو که دیدی یا حالا به هر دلیلی بعدش گفتی دروغ گفتم-شوخی کردم یا از این قبیل و بعدن تق‌ش در اومد که راست گفته بودی. کلن عصمت داشته و نداشته‌ت به فنا می‌ره! اعتمادی که طرف به حرفات و به خودت داشته نابود می‌شه.

تو مورد اول طرف با خودش می‌گه حالا یه دلیلی داشته که این دروغ رو گفته، ولی تو مورد دوم حس می‌کنه که تو براش ارزش قایل نیستی و ...

نکنید این کارو، ریدم تو نصیحت کردن، ولی راستی نگین که بعدن مجبور شین بگین دروغ بوده.

مخاطب خاص دارد

2011-03-22T02:42:00.002+04:30

کلن هیچ حرف خاصی ندارم که بزنم.( حالا تو بگو کی داشتی!)
فقط خواستم تو اولین شبی که از این سال جدید گذشت، یه موسیقی که اشعارش کلی حرفای دل منو می‌زنه، بذارم اینجا...

Sonata Arctica - The End Of This Chapter

دانلود

2011-03-21T02:35:00.001+03:30

وقتی پدر پسری همچون من و بابام روز آخر سال هشتاد و نه بهم بیافتن و شروع کنن نصب پرده و چوب پرده، از اون حوالی که رد بشی، فقط کلمات و جملاتی مثل
همینجوری که می‌زنی خوبه! (چکش)
عقب جلو کن بهتره! (دریل)
آها آها، جا افتاد! ( گیره پرده)
اوف اوف چه تنگه! (سوراخ گیره)
و ...
آخرشم هر کی بپرسه چرا گوشیتو جواب نمی‌دی؟ مسلمن جوابی غیر از "دارم پرده می‌زنم" نمی‌گیره!

2011-03-20T23:34:00.001+03:30

+ می‌دونم اگه بگم سال نو مبارک حالت از این جمله‌ی کلیشه‌ای بهم می‌خوره! پس سال نو مبارک!!!!!
- چه خوب منو می‌شناسی و چه قشنگ حالمو بهم می‌زنی عزیزم. می‌گن امسال به دهه شصتی‌ها بابت ورود به دهه چهارم زندگی باید تسلیت گفت.
+ بی‌خیال بابا! دهه چهارم کجا بود؟ ما تازه اول جوونی‌مونه، چهل سالمونم که بشه می‌گیم تازه اول چل چلیمونه.

شب جمعه خود را چگونه گذراندید؟

2011-03-18T10:55:00.000+03:30

برای یکی از رفقای شفیقم، محض شروع کردن صحبت و اینا تکست فرستادم که "یه شعری بود، بچه بودیم. یه دخملی داشتیم، خیلی دوسش می‌داشتیم ..."

زود جواب نداد.

پنج دقیقه بعد برنامه‌ی نماز جمعه فردا اومد! یعنی اعصاب منو تصور کنا! :|

2011-03-16T19:56:00.000+03:30

- تخت رو ول کردی رفتی تو آشپزخونه!!؟

+ هـــا!!!؟ چی می‌گی تو؟

- آخه زیر آرنجات کبوده! واسه اون گفتم!

+ :دی

2011-03-15T23:27:00.000+03:30

بعد از کردن یارانه‌ها، بزرگ‌ترین تحول مشهود در محل، خاموش شدن کلیه‌ی چراغ سر در منازل بود و تو ظلمات رفتن کوچه‌ها!
و البته بعد از اندی سال عوض کردن تک چراغ تیر برق سر کوچه...

پ. ن: از قبل درفت‌های خاک خورده!

2011-03-15T17:06:00.002+03:30

+ ازت متنـــفرم

- با تشکر...

2011-03-11T23:55:00.001+03:30

یکی از عادت‌های قدیمی‌ای که باید ترک کنم اینه که وقتی کسی با آه می‌گه اِی خدا!

پشت بندش نگم تا کی بخوابم جدا!؟

2011-03-10T23:56:00.001+03:30

اونی که موجب مرضه، ترک عادت نیست، تغییر عادته.
ترک یه باره، خیلی بهتر از کم کردن اعتیاد به سیگار، مواد، الکل، سکس*، موسیقی، اینترنت، یا هر چیز دیگه‌ای که فکرش رو بکنیه.
حتا تغییر دستی که باهاش یه عمره کون‌ت رو شستی، مگه اینکه راهکار دستمال توالت رو انتخاب کنی.(فکرش رو نکن که حالا چه کاریه اصلن، مثال زدم)
ولی بدترین حالت‌ش آدمان، وقتی به یه نفر عادت کنی، تغییر اون آدم نه فقط بهتر نمی‌کنه مسایل رو! بلکه گند می‌زنه به هر چی که بوده و هست. وقتی کسی رو ترک می‌کنی، یه مدت تنها بمونی خیلی بهتر از اینه که کسی رو جایگزینش کنی. یه سوراخ گنده تو زندگی خودت و اون نفری که جایگزین شده باز می‌کنی. :|

*فیلترمون کردن که! دیگه نوع نوشتار چه فرقی می‌کنه!؟

2011-03-07T00:10:00.000+03:30

می‌دونی رفیق؟ اینکه می‌گم یا دلت می‌خواد یا نمی‌خواد دیگه و تو می‌گی که نمی‌دونی...

از ندونستن نیست، از همون دل لعنتی سر چشمه می‌گیره که می‌خواد تا ندونی!

2011-03-06T12:45:00.000+03:30

+ میای بریم بیرون؟ با بچه‌ها؟

- کیایین؟

+ همه دهن سرویسا جمعن

- وایسا لباس بپوشم

God Bless Internet

2011-03-04T21:50:00.000+03:30

وقتی اون بالا، روزها و روزها سر در مسنجر می‌نوشتم God Bless Internet کاری به اخبار، اطلاعات و هزارتا چیز به درد بخور دیگه‌ای که تو اینترنت هست نداشتم.

کسی نمی‌پرسید چرا! یحتمل می‌ذاشتن پای به سخره گرفتن همیشگی مسایل توسط من...

کی می‌دونست تو دلم می‌گفتم فقط فقط حداقل برای تنهاها هم که شده.

سگ عابد زرد ارمنی برینه تو روحشون :|

2011-02-28T00:15:00.000+03:30

بارها سر مسایل مختلف پیش اومده که بعدش تو تصوراتم قلبی بیاد که صاحبش خودم بودم و ببینم که شکسته... این خیالات و توهمات هیچ‌وقت اون حالتی رو نداشته که انگار قلبه افتاده زمین و خورد شده، داغون پاغون شده باشه. نه! همیشه یه حالتی بوده که انگار ترک خورده، فقط گاهی این ترک‌ها بزرگ‌تر و عمیق‌تر بودن، گاهی هم شبیه گسلی بودن واس خودشون... ولی خوب همیشه جوش خوردن دوباره، مث زخم‌ها، بعضیاشون دیگه اثری ازشون نیست، ولی خودم خوب یادمه که یه روزی فلان‌جا این زخم رو خوردم، درست مثل زخم‌هایی که بعضی‌های دیگه هم یادشونه و می‌دونن فلان روز این زخم رو خورده بودی و یادت میارن، بعضی از این ترک‌ها رو هم بعضی‌ها یادشونه و ازش یاد می‌کنن، با آوردن اسمی، کوفتی، دردی، مرضی، زهرماری... این اسم آوردن‌ها مث کندن لخته خون از رو زخم می‌مونه، اولش حال می‌ده، ولی بعدش دهنت گاییده می‌شه. اون گسل‌ها هم همون زخم‌های عمیق و کاری هستن که هیچ‌وقت جاشون نمی‌ره، مث جای بخیه و شکستگی رو سرم یا کمرم، یا سوختگی سیگار رو مچ دستم، یا ...

قبلن‌ها با خودم می‌گفتم شکست، بد شکوند... الان می‌گم ترک خورده، ناجور...

هــوم، من هیچ‌وقت مال این سبک نوشتن نبودم، هیچ اسمی هم بلد نیستم روش بذارم(البته اگر داره)، ولی هر بار که خواستم بنویسم هم ریدم. اصل اون موضوعی رو هم که اینو واسه مقدمه‌ش شروع کردم به نوشتن رو یادم رفته، درست مث همین الان.
به هر حال مهم هم نیست.

بست آو دِ بست

2011-02-24T11:41:00.000+03:30

دبیرستان که می‌رفتم، مد شده بود تو مدارس اول صبح بیان سر صف یه خورده روزنامه و تیتر روزنامه بخونن و از این ک..س‌کلک بازی‌ها، هیچ‌کس هم استقبال نمی‌کردا، ولی مجبور بودیم، می‌فهمین که! همه دنبال یه روشی بودیم که این قضیه تعطیل بشه، ولی تهدید به نمرات انضباط جلوگیری می‌کرد از این توطئه‌ها...

آدمای خونه‌‌های اطراف با وجود مدرسه که مسلمن خواب نداشتن، اکثرن با یه ماگ تو بالکن خونه‌هاشون(اکثرن ویلایی) گوش می‌دادن که ما از روزنامه‌های صبح چه شر و ورایی تلاوت می‌کنیم.

هفته‌ای یه بار نوبت به منم می‌افتاد و همیشه ورزشی می‌خوندم، اون روز خبر ورزشی از حاشیه‌ی زندگی دیوید و ویکتوریا بکهام نوشته بود که به مشکل برخورده بودن. تیتر این بود: من همسرشم، نه کُلفَتِ خونه‌ش(البته -َ-ِ-ُ نداشت)

منم با اعتماد به نفس فوق‌العاده بالا پشت میکروفون خوندم ویکتوریا بکهام: من همسرشم، نه کُلُفتِ خونه‌ش!!! یه نگاه به صفوف انداختم، نیشم باز شد، تو میکروفون گفتم ها؟ نه فقط مدرسه که کل محل ترکید از خنده.

جمع شد! از فرداش دیگه روزنامه‌ای خونده نشد. کلن به سخره گرفتن یکی از بهترینِ بهترین روش‌ها برای براندازیه.

گودر کف خیابون

2011-02-21T19:14:00.000+03:30

بعد یه ساعتی که تو شهر چرخ زدیم و از وضعیت زندگی، کار و بچه‌هاش نالید.

گفت: ای بابا! دادا ما که بچه بودیم هی بابا ننه‌مون می‌زدن تو سرمون که بچه‌های مردم فلان بچه‌های مردم بهمان، بچه‌های مردم کوفت، بچه‌های مردم درد، بچه‌های مردم زهرمار... حالا هم که گنده شدیم، بچه‌مون از راه می‌رسه می‌گه بابا مامانای مردم فلان کارو می‌کنن براشون، بهمان کارو می‌کنن براشون... اِاِاِ! بشکنه این دست که نمک نداره، ریدم تو روح این مردم که اعصاب نمی‌ذارن واسه آدم...

سر چهارراه که رسیدیم، پشت چراغ نگه داشت و نگام کرد، ابروشو داد بالا "کره‌خر چار ساعته دارم درددل می‌کنم واست، اونوقت نیشتو واسه من باز می‌کنی؟"، "می‌گم که تو احیانن گودری نیستی؟"، "گوگل ریدر؟ نه بابا، وقتشو ندارم!"، "هوم..."

ریشه‌یابی کلمه‌ت تو حلقم خواهرم

2011-02-13T05:30:00.002+03:30

یک ربعی که تو گوگل می‌چرخه و پشت سر هم هی سرچ می‌کنه! می‌گه کـــامـــران!!!
زیر لب می‌گم یا خدا! سرویس شدیم رفت. بلند می‌گم ها؟
+ از کجا می‌شه فهمید که الان چه برندی خوبه، معتبره، به درد می‌خوره؟
- واسه‌ی چه چیزی؟
+ لوازم آرایش، لوازم خونه، آشپزخونه
- چقدرم که اینا به قیافه‌ی من می‌خوره!!! نمی‌دونم، ولی می‌تونم برات بپرسم.
+ از کی؟
- از گودر
یه خورده فکر می‌کنه، می‌گه گودر از گاد میاد!!؟
می‌خندم، می‌گم نـَــ... آره، از گاد میاد، خداست.

کجا رفت؟

2011-02-13T05:22:00.002+03:30

رو زمین چرت می‌زدم، منتظر بودم از پای لپ‌تاپ بلند شه تا بشینم پای گودر، ساعت نزدیک 1:30 بعد از نیمه‌شب بود(به وقت پکن)، یهو داد زد مبارک رفت.
نشستم، گفتم "اوهَ!! کل ساختمون رو ترکوندی بابا!" دوباره گفت "مبارک رفت."، متفکر ادامه داد "یعنی کجا رفته؟"، پوزخند زدم. با ابروهای بالا رفته پرسید "تو می‌دونی؟"، با یه حالتی که انگار سوالش چقدر پیش پا افتاده‌ست گفتم "آره"، با ذوق و شوق گفت "کجا؟"، "به فاک... ایشالا نوبت ماام می‌شه"، وسط خنده می‌گه "که بری به فاک؟"، "که بدیمش به فاک"